Seasons in the Abyss
Op Seasons in the Abyss krijgen Slayers verschillende kanten ruimte om elkaar sterker te maken. Naast het trage materiaal klinken de snelle songs gejaagder. De geduldige tracks wegen meer doordat de band zo scherp kan versnellen. De plaat is helder te volgen zonder comfortabel te worden.
War Ensemble valt meteen aan. De gitaren zijn strak omlijnd, de drums hebben enorme vaart en Tom Araya staat volledig achter de onaangename kijk op conflict. Die opening legt de intensiteit vast en laat de rest andere vormen van druk verkennen.
Blood Red toont Dave Lombardo's bijdrage bijzonder goed. Zijn ritmische details maken de riffs levendig, niet alleen snel. Door de heldere opname worden fills en accenten onderdeel van de identiteit. Binnen een bekend gitaargeluid maakt de ritmesectie nuttige verschillen.
Dead Skin Mask bouwt onrust rond een tragere, memorabele figuur. Zang en gesproken elementen verdiepen de horror, al werkt het theatrale niet overal even goed. Vooral de verhouding tussen de twee gitaarlijnen houdt de sfeer vast. Het muzikale idee is sterk genoeg voor het verontrustende verhaal.
De plaat verrast minder dan Slayers radicaalste koerswijzigingen. Sommige passages hernemen ritmische vormen uit omliggende songs. Ook de leadgitaren delen een vocabulaire. Hallowed Point en Spirit In Black geven volop energie, maar de grootste kracht zit in de organisatie en overtuiging.
Het afsluitende titelnummer werkt de aanpak het volledigst uit. Een lang, gespannen begin leidt naar een stevige puls. Leadgitaren en drumwisselingen bouwen overtuigend op. Het refrein blijft hangen zonder uitnodigend te klinken. Seasons in the Abyss verenigt een brede blik op Slayer: snelheid, sfeer en sterke riffs dragen bij aan dezelfde donkere wereld, elk met een duidelijke taak.
