Master of Puppets
Het indrukwekkendste aan Master of Puppets is hoe gemakkelijk de ingewikkelde muziek te volgen blijft. Metallica vult de songs met veranderingen, maar de belangrijke ideeën blijven helder. Een riff, zangfrase of andere stemming geeft ieder lang arrangement een herkenbare vorm.
Battery zet die maatstaf meteen neer. Het akoestische intro groeit naar zware gitaren voordat het versnelt. Door die overgang voelt de snelheid gewelddadiger. James Hetfields ritmespel levert veel van de spanning. Zijn gitaar is precies zonder afstand te nemen van de woede in zijn stem.
Het titelnummer maakt van die discipline een volledig drama. De openingsriff zou een korter nummer kunnen dragen. Het rustige middendeel geeft de terugkeer alleen meer gewicht. Het verslavingsonderwerp sluit aan bij hoe het arrangement steeds naar de hoofdfiguur wordt teruggetrokken. De muziek brengt het punt net zo goed over als de woorden.
Elders krijgt controle andere vormen. Disposable Heroes duwt zijn oorlogsverhaal uitputtend vooruit. Welcome Home (Sanitarium) plaatst een kwetsbare melodie in een steeds dreigender omgeving. De zang is nog ruw, maar Hetfield benut dat goed. De emotionele veranderingen komen aan zonder een radicaal andere stem nodig te hebben.
Het trage The Thing That Should Not Be geeft een goed lichamelijk contrast. De zware tred pakt alleen minder direct dan de snelle wendingen. Ook Leper Messiah laat de groove meer doen. Beide werken in de volgorde, al biedt het titelnummer meer om voor terug te keren.
Daarna opent Orion een heel andere ruimte. Cliff Burton voegt met zijn bas melodie en karakter toe aan een instrumentaal stuk met een eigen gevoelsverloop. Damage, Inc. brengt snelheid terug voor een beslissend einde. In die laatste songs houdt Metallica zorgvuldigheid en agressie opvallend goed in balans. De arrangementen vragen aandacht. De riffs maken die aandacht plezierig, in plaats van huiswerk.
