South of Heaven
Slayer laat geduld gevaarlijk klinken op South of Heaven. De lagere tempo's geven gitaarfiguren ruimte om ongemakkelijk te worden. Tom Araya brengt met beheerster zingen de woorden meer naar voren. De muziek blijft streng. Haar kracht komt alleen net zo vaak uit aanhoudende druk als uit een plotselinge aanval.
Het titelnummer zet die aanpak direct neer. De openingsgitaar is kaal en onrustig. De hoofdriff houdt de stemming stevig vast. Dave Lombardo voegt met zijn drums beweging rond het gestage tempo toe. Het arrangement laat horen hoeveel spanning de band kan maken door iets achter te houden.
Silent Scream brengt snelheid terug zonder de sfeer te breken. Kerry King en Jeff Hanneman klinken scherp en rusteloos samen. De leads brengen verstoring, geen gebruikelijke melodieuze ontsnapping. Ook Live Undead profiteert van de tempowisselingen, waardoor zware passages harder aankomen.
Mandatory Suicide is bijzonder effectief. Het doelbewuste ritme en het gesproken slot maken de oorlogsbeelden grimmig en kaal. Een uitvoerig arrangement is niet nodig wanneer het centrale idee zo sterk is. Ghosts Of War brengt gejaagdere energie naar vergelijkbaar terrein en geeft de volgorde een belangrijke schaalverandering.
De zangaanpak past niet ieder nummer even goed. Araya's ingehouden voordracht kan een zin vlak maken die juist karakter nodig heeft. Sommige passages moeten het sterk van sfeer hebben om te blijven boeien. De eigenheid van de plaat is duidelijk genoeg om die beperkingen merkbaar te maken zonder haar onderuit te halen.
De Judas Priest-cover Dissident Aggressor sluit goed bij de gitaren aan en geeft een korte uitbarsting. Daarna eindigt Spill The Blood uitstekend. Cleane gitaar bouwt een ander soort ongemak op voordat de zware partijen arriveren. Slayer verbreedt het emotionele effect met arrangement en terughoudendheid. De beste nummers zijn niet alleen trager. Ze gebruiken de extra ruimte om de dreiging dichterbij te brengen.
