Unto the Locust
Machine Head heeft aan zeven tracks genoeg voor een stevig statement op Unto the Locust. De songs zijn lang, maar de beste ideeën zijn helder: een gitaarmelodie, krachtige ritmische wisseling of zanglijn die een groot arrangement draagt. De ambitie gaat niet ten koste van aanstekelijkheid.
I Am Hell (Sonata in C#) opent met ongewoon plechtige zang voordat de zware delen de bekende aanval neerzetten. De verschillende bewegingen maken er een complete tocht van. Het arrangement heeft duidelijke fases en de gitaren blijven redenen geven om ze te volgen.
Be Still and Know brengt een sterke melodische gitaarlijn in een strakkere structuur. Robb Flynn en Phil Demmel klinken nauw verbonden. Hun harmonieën tillen het zware ritmespel op. Dave McClain versterkt de wisselingen zonder van elke overgang een los evenement te maken.
Locust benut Flynns verschillende zangstijlen goed. De rustige stem geeft het zware refrein een emotioneel vertrekpunt. Gitaren ontwikkelen daar eigen vormen omheen. Ook wanneer de details ingewikkeld worden, blijft de song te onthouden. Die balans is een belangrijke kwaliteit.
Darkness Within maakt met akoestische gitaar en ingehouden zang een openere ruimte. De groei werkt doordat de melodie al overtuigt voordat het extra gewicht komt. Hier hoor je de emotionele breedte buiten de woede die Flynns stem vaak domineert.
Niet elk groot gebaar slaagt even goed. De kinderstemmen voor Who We Are maken de boodschap erg nadrukkelijk. Sommige luisteraars zullen het sentiment te dik aangezet vinden. Het gitaarwerk overtuigt meer dan die omlijsting. This Is the End profiteert ook van snelle aanval tegenover brede melodie. Machine Head verdient veel van zijn omvang met sterke interne details. De beste songs geven het indrukwekkende spel een duidelijke emotionele bestemming.
