The Path of the Clouds
The Path of the Clouds laat Marissa Nadler een ruimer en elektrisch sterker geluid opzoeken. De rustige stem en donkere verhalen blijven herkenbaar, maar de begeleiding krijgt meer mogelijkheden. Toetsen, vervormde gitaar en andere klankkleuren trekken de liedjes verder open. Nadler gebruikt die ruimte om verhalen over verdwijnen en ontsnappen een persoonlijk gevoel te geven.
Bessie Did You Make It begint met zachte gitaar boven een lage, dreigende ondergrond. Het nummer verwijst naar de verdwijning van twee reizigers op de Colorado River, maar de muziek houdt vooral de onzekerheid vast. In het refrein wordt de omgeving voller. De stem blijft het duidelijke middelpunt.
Het titelnummer zoekt een zwaardere beweging. Bas en drums geven het verhaal rond vliegtuigkaper D.B. Cooper een vaste ondergrond. Daarboven verschijnen nieuwe details, van fluit tot vervormde gitaar. Het nummer groeit zonder dat de rustige manier van vertellen verdwijnt. Die combinatie geeft de plaat veel van haar karakter.
In If I Could Breathe Underwater voegt Mary Lattimore harp toe. De klank is ruim en zacht, terwijl de harmonie onverwachte richtingen kan kiezen. Nadler laat haar stem directer naar voren komen dan de dromerige omgeving eerst doet vermoeden. Ook Couldn't Have Done the Killing heeft meer dreiging in de akkoorden, zonder het beheerste karakter te verliezen.
Elegy biedt vervolgens een rustiger soort concentratie. De muziek blijft traag, maar de verschillende lagen geven de stem voldoende steun. Dat lage tempo kan over een heel album wel veel geduld vragen. De aandacht blijft vooral vastzitten aan de melodieën, de woorden en de kleine veranderingen eromheen.
Afsluiter Lemon Queen geeft de plaat een warme, weemoedige afronding. The Path of the Clouds laat Nadler overtuigend buiten haar vertrouwde akoestische omgeving werken. De grotere klank versterkt de verhalen en brengt haar stem dichterbij. Het is een natuurlijke verbreding van muziek die haar kracht nog steeds uit gevoel en concentratie haalt.
