For My Crimes
For My Crimes laat Marissa Nadler met een kleine bezetting ingewikkelde gevoelens uitwerken. Haar zachte stem staat tussen akoestische gitaar, strijkers en terughoudende begeleiding. De liedjes gaan vaak over de spanning die tussen liefde en afscheid blijft bestaan. Het zijn juist de kleine herinneringen die duidelijk maken hoe moeilijk dat gebied kan zijn.
Het titelnummer begint sterk. Nadler verplaatst zich in iemand die op de doodstraf wacht, maar maakt het verhaal vooral persoonlijk en kwetsbaar. Angel Olsens achtergrondstem en de strijkers van Janel Leppin vergroten het gevoel. De begeleiding blijft sober genoeg om de zang alle ruimte te geven.
I Can't Listen to Gene Clark Anymore maakt iets alledaags pijnlijk. Muziek die eerst bij een relatie hoorde, wordt zelf een herinnering waar je liever niet meer mee wordt geconfronteerd. Sharon Van Etten voegt zang toe en de strijkers geven de melodie extra warmte. Het nummer heeft weinig nadruk nodig om zijn onderwerp over te brengen.
Blue Vapor brengt meer beweging. De gitaar heeft een zwaardere galm en het nummer bouwt op naar stevigere drums. Dat geeft de plaat een duidelijke piek. De grotere klank komt voort uit de sfeer die al aanwezig was, waardoor de uitbarsting goed bij het overige materiaal past.
Daarna wordt de samenhang soms ook een beperking. Meerdere nummers hebben vergelijkbare zanglijnen en eenvoudige, langzame bewegingen. Daardoor vervagen de onderlinge verschillen, vooral wanneer de plaat langer in dezelfde stemming blijft. De mooie arrangementen lossen dat niet overal op.
Afsluiter Said Goodbye to that Car laat weer zien hoe goed Nadler een klein detail kan gebruiken. Het afscheid van een auto draagt de herinnering aan een hele periode met zich mee. For My Crimes is op zijn best wanneer zulke concrete beelden een eenvoudig liedje meer betekenis geven. De plaat heeft minder afwisseling dan haar sterkste momenten beloven, maar blijft oprecht en bijzonder zorgvuldig gemaakt.
