Nowhere Sounds Lovely
Nowhere Sounds Lovely verbindt een reis door Amerika met de zoektocht naar een eigen geluid. Cristina Vane gebruikt oude bluesvormen, maar laat ook country en bluegrass binnen. Haar gitaarspel houdt die verschillende kanten bij elkaar. Vooral de slidepartijen geven de liedjes een herkenbare stem naast haar heldere, gevoelige zang.
Blueberry Hill begint meteen uitnodigend. Elektrische gitaar en slide reageren op elkaar, terwijl de melodie de beweging licht houdt. De titel hoort hier bij een eigen compositie. Vane beschrijft plekken zonder dat haar nummers alleen maar reisverslagen worden. De omgeving krijgt steeds een verbinding met een persoonlijk gevoel.
Op Travelin' Blues grijpen de akoestische gitaar en slide mooi in elkaar. De soepele beweging past bij het onderwerp: onderweg zijn kan vrijheid betekenen, maar ook een manier zijn om problemen te ontwijken. Heaven Bound Station kiest voor een levendiger combinatie van slide en fiddle. Het gitaarspel blijft precies genoeg om die drukte overzichtelijk te houden.
Prayer For The Blind laat de bluegrasskant horen, met banjo en fiddle die elkaar bezig houden. In The Driving Song wordt het juist donkerder. De elektrische gitaar heeft een ruwe klank en de melodie laat ruimte voor twijfel. Die afwisseling geeft het album meer karakter dan een verzameling stijloefeningen.
Satisfied Soul zoekt de rust van een countrywals. De zachtere aankleding past bij de behoefte aan houvast die in deze liedjes terugkomt. Vane houdt ook daar haar voordracht natuurlijk. Ze hoeft de emoties niet groter te maken om ze duidelijk te laten aankomen.
De aantrekkingskracht zit uiteindelijk in de samenhang. Gitaar, stem en onderwerp bewegen steeds dezelfde kant op. Nowhere Sounds Lovely neemt veel oudere muziek mee, maar de persoonlijke blik maakt het levendig en eigen. Het is een sterk debuut met bijzonder trefzeker gitaarspel.
