The New Faith
Oude liedjes krijgen op The New Faith een onrustige toekomst. Jake Blount gebruikt spirituals, blues en traditionele instrumenten voor een verhaal over een gemeenschap die na een klimaatramp probeert te overleven. Dat klinkt als een zwaar uitgangspunt, maar de muziek heeft ook warmte, ritme en momenten van hoop.
Take Me to the Water / Prayer maakt meteen duidelijk dat de plaat als één geheel is bedoeld. Zang, akoestische instrumenten en gesproken woorden zetten de omgeving neer. De vertelling vraagt aandacht, maar krijgt meer betekenis doordat de muziek haar niet alleen op de achtergrond ondersteunt.
In The Downward Road komt er meer beweging. De snaarinstrumenten geven het nummer vaart, terwijl Demeanor met zijn rap het traditionele materiaal dichter bij het heden brengt. Ook in Death Have Mercy werkt die combinatie. De stijlen blijven herkenbaar en krijgen tegelijk een duidelijke plaats binnen hetzelfde verhaal.
Didn’t It Rain laat horen hoeveel kracht Blount uit een bekend spiritueel lied kan halen. De ruwe elektrische gitaar geeft de muziek een dreigender kleur. Tangle Eye Blues kiest juist voor een veel kalere aanpak. De stem en viool hebben weinig nodig om eenzaamheid voelbaar te maken. Het verschil tussen die nummers houdt de plaat levendig.
De gesproken passages en de vele stijlwisselingen maken het album soms wat nadrukkelijk. Wie vooral losse liedjes wil horen, zal zich minder gemakkelijk in de vertelling laten meenemen. Sommige overgangen werken beter als onderdeel van het concept dan als een vanzelfsprekende muzikale beweging.
Toch blijft de uitwerking overtuigend. In Once There Was No Sun krijgt het slot een lichtere, hoopvollere richting zonder de rest van het verhaal weg te drukken. Blount behandelt de oude muziek met aandacht en durft haar tegelijkertijd te veranderen. The New Faith vraagt om een volledige luisterbeurt en geeft daar een sterk eigen wereld voor terug: somber waar het moet, maar nergens zonder menselijke warmte.
