The Phosphorescent Blues
The Phosphorescent Blues begint niet met een korte kennismaking. Familiarity neemt ruim tien minuten om zijn ideeën uit te werken. Rustige zang, veranderende ritmes en intensief samenspel volgen elkaar op, zonder dat de groep zijn akoestische bezetting hoeft uit te breiden tot een grote rockband. Punch Brothers maakt hier muziek die aandacht vraagt. De beloning zit in de manier waarop al die onderdelen samen een geheel vormen.
De plaat gaat onder meer over contact zoeken in een wereld vol afleiding. Dat onderwerp past bij een band die zoveel verschillende partijen op elkaar moet afstemmen. Chris Thile staat met zijn hoge stem vaak vooraan, maar gitaar, contrabas, viool en banjo blijven gezamenlijk het verhaal sturen. Producer T Bone Burnett geeft de instrumenten een helder, dichtbij geluid. Kleine bewegingen blijven daardoor hoorbaar zonder dat de muziek dun wordt.
Julep is een van de meest toegankelijke ingangen. Het nummer heeft een ingetogen sfeer en een melodie die ook buiten de ingewikkeldere arrangementen overeind blijft. I Blew It Off zoekt nadrukkelijker de directe kracht van een poplied. Aan de andere kant laten de bewerkingen van Debussy en Scriabin horen hoeveel mogelijkheden deze bezetting heeft. De klassieke stukken krijgen een eigen klank, zonder dat de muzikanten er vooral een snelheidswedstrijd van maken.
Niet elke uitstap overtuigt even sterk. Magnet en My Oh My hebben minder vanzelfsprekende charme dan de beste, meer ingetogen momenten. Ze laten ook horen hoe lastig de balans tussen pop en ingewikkeld samenspel soms is.
Toch blijven er genoeg sterke verbindingen. Het traditionele Boll Weevil houdt de wortels van de band hoorbaar, terwijl Little Lights voor een zachter slot zorgt. The Phosphorescent Blues is een ambitieuze plaat die zijn vakmanschap meestal in dienst stelt van iets menselijks: de behoefte om elkaar werkelijk te bereiken.
