Antifogmatic
Een banjo, mandoline, viool, gitaar en contrabas zijn genoeg om een vertrouwde bluegrassplaat te maken. Punch Brothers gebruikt diezelfde bezetting om op Antifogmatic allerlei andere kanten op te gaan. De muziek kan binnen één nummer omslaan van bijna ingehouden folk naar razendsnel samenspel. Toch blijven de liedjes herkenbaar. Achter de ingewikkelde arrangementen zitten stemmen, melodieën en verhalen die ook zonder technische uitleg hun werk doen.
You Are laat dat meteen horen. De zang krijgt eerst veel ruimte, waarna de instrumenten en de hoge stem van Chris Thile de muziek optillen. Het contrast werkt omdat niet iedereen voortdurend op de voorgrond staat. In het rustige Missy is terughoudendheid minstens zo belangrijk als snelheid. De band kan indruk maken, maar weet ook wanneer een lied juist kleiner moet blijven.
Op Rye Whiskey komt het plezier in dat samenspel duidelijk naar voren. De viool geeft het nummer vaart, terwijl de muziek onderweg onverwachte bochten neemt. Welcome Home pakt de spanning anders aan: stevige passages maken plaats voor een veel kaler geluid, voordat het tempo opnieuw omhooggaat. De overgangen voelen onderdeel van het verhaal. Het zijn geen losse demonstraties van wat vijf goede muzikanten allemaal kunnen.
Me and Us neemt meer tijd om zijn gevoelens uit te werken. Next to the Trash brengt daar een losser, bijna meezingbaar countrywalsje tegenover. Producer Jon Brion houdt de instrumenten helder en geeft de stemmen genoeg plek. Daardoor blijft ook het drukste samenspel goed te volgen.
Antifogmatic vraagt aandacht, vooral wanneer de band meerdere ideeën in één arrangement stopt. Het mooie is dat de muziek daar meestal iets direct aansprekends voor teruggeeft. De uitvoering is knap, maar de warme, soms eigenwijze liedjes geven deze plaat zijn karakter.
