Celebrants
Celebrants klinkt als een ontmoeting waar iedereen lang naar heeft uitgekeken. Nickel Creek gebruikt zijn hechte samenspel voor muziek die voortdurend van richting kan veranderen. De mandoline, gitaar en viool reageren snel op elkaar. De stemmen vormen soms één geheel, maar krijgen ook afzonderlijk genoeg karakter. De warmte staat de onrust gelukkig niet in de weg.
Het titelnummer begint met stampen, klappen en gezamenlijk gezongen stukken. Al snel wordt duidelijk dat dit meer wordt dan een verzameling keurige akoestische liedjes. Strangers laat de melodieën ruimer stromen. Sara Watkins' viool geeft de opbouw extra vaart, terwijl de zang de afstand tussen oude vrienden langzaam kleiner maakt.
Holding Pattern kiest voor een zachtere benadering, met Sean Watkins op de voorgrond. De arrangementen blijven ook daar beweeglijk. In Where the Long Line Leads geeft Sara haar stem juist alle kracht. De gitaar speelt feller en de band laat de rockkant van zijn geluid overtuigend horen.
De instrumentale stukken zorgen voor eigen hoogtepunten. Going Out… verbindt snelle mandoline en gitaar aan een melodie die door de viool wordt overgenomen. Het nummer kan even terugvallen en vervolgens weer versnellen. In …Despite the Weather hebben de warmere mandoline en de soms spookachtige viool een ander soort gesprek.
Met achttien tracks vraagt de plaat om tijd. De terugkerende thema's en korte verbindingen komen het beste tot hun recht wanneer je het geheel volgt. De muziek gaat over vriendschap en nabijheid, maar ook over ouder worden en onzekerheid. Dat voorkomt dat de vrolijke momenten al te gemakkelijk worden.
Failure Isn't Forever sluit af met voorzichtig optimisme. Dat past bij een album waarop speelplezier en ervaring elkaar versterken. Celebrants laat een band horen die zijn gezamenlijke mogelijkheden nog steeds wil uitzoeken, met sterke melodieën als houvast.
