Turmoil & Tinfoil
Turmoil & Tinfoil heeft de snelheid en precisie van sterke bluegrass, maar Billy Strings laat zijn nieuwsgierigheid het geluid geregeld verbreden. De akoestische instrumenten blijven de kern. Elektronische effecten en langere uitstapjes voegen iets anders toe, zonder de muziek steeds uit haar vertrouwde omgeving te trekken.
On the Line opent direct en energiek. De vaart van de gitaar en het samenspel maken meteen duidelijk hoe goed Strings en zijn medemuzikanten deze muziek beheersen. Dat vakmanschap wordt daarna niet alleen gebruikt om zo snel mogelijk te spelen. De instrumenten reageren op elkaar en geven de nummers een herkenbaar karakter.
Het lange Meet Me at the Creek heeft genoeg ruimte om dat uit te werken. De aantrekkingskracht zit vooral in het spel zelf: de verschillende partijen houden de beweging vast terwijl het nummer langer doorgaat dan een doorsnee bluegrasslied. De energie voelt daardoor verdiend, ook zonder veel extra productie.
Het titelnummer en Pyramid Country gebruiken wel effecten om hun opening een ongewone kleur te geven. Die details maken de plaat afwisselender, maar laten voldoende ruimte voor de akoestische basis. Salty Sheep biedt een ander soort afwisseling. Strings en Bryan Sutton wisselen snelle gitaarpartijen uit, met een losse sfeer die de nauwkeurigheid van het spel niet in de weg zit.
Niet ieder experiment is even noodzakelijk. Het gesproken Spinning past bij de vrije instelling van de plaat, maar onderbreekt ook de muzikale vaart. De lange speelduur maakt zulke omwegen opvallender. Het album is overtuigender wanneer de ideeën door de instrumenten worden gedragen.
Gelukkig gebeurt dat vaak. Turmoil & Tinfoil verbindt een sterke beheersing van bluegrass met de bereidheid om verder te kijken. Strings houdt de melodieën en het gezamenlijke spel belangrijk genoeg om ook de avontuurlijkere momenten te dragen. Het resultaat is levendig, soms wat ruim bemeten, maar vol karakter en speelplezier.
