This Side
This Side geeft Nickel Creek volop ruimte tussen bluegrass en pop. De mandoline, viool en gitaar blijven duidelijk herkenbaar, maar de band behandelt ze niet als een reden om binnen vaste grenzen te blijven. De liedjes zijn toegankelijk en de samenzang is mooi verzorgd. Daaronder gebeurt genoeg om ook na die eerste indruk interessant te blijven.
Alison Krauss' productie helpt de verschillende partijen hun eigen plaats te houden. Het geluid is open en de instrumenten krijgen lucht. Daardoor wordt het precieze samenspel geen drukke verzameling details. In het rustige Speak kan een kleine beweging veel betekenis krijgen; Beauty And The Mess gebruikt juist een donkerder karakter.
De versie van Pavements Spit On A Stranger maakt de nieuwsgierigheid van de band goed hoorbaar. Het nummer voelt thuis tussen de andere songs, zonder de afkomst uit de indierock te verbergen. Nickel Creek brengt er een lichte, speelse beweging in aan en maakt het daarmee overtuigend van zichzelf.
I Should've Known Better heeft een veel onrustiger ondergrond. Sara Watkins' stem staat tegenover dissonante strijkers en lagere achtergrondzang, wat de bitterheid versterkt. Het traditionele House Carpenter wordt ingetogen en somber benaderd. De band hoeft het tempo niet op te voeren om spanning vast te houden.
In Green And Gray geeft Edgar Meyers gestreken bas extra gewicht aan het walsritme. Het is een mooi voorbeeld van hoe details een liedje verder helpen. Het toegankelijkere titelnummer heeft niet helemaal diezelfde eigenheid, al wordt het soepel uitgevoerd.
Juist de afwisseling maakt This Side zo overtuigend. De band kan virtuoos spelen zonder voortdurend snelheid te demonstreren. De melodieën en stemmen blijven belangrijker. Nickel Creek gebruikt zijn techniek om de muziek open te trekken en maakt een warme, avontuurlijke plaat die gemakkelijk uitnodigt tot verder luisteren.
