Little Sparrow
Op Little Sparrow krijgt Dolly Partons stem een akoestische omgeving met veel bewegingsruimte. Bluegrass staat centraal. Bergballads, gospel en Ierse invloeden verbreden het geluid. De muzikanten spelen precies en energiek. Het klinkt als een verzameling levendige uitvoeringen, niet alleen als een zorgvuldige terugkeer naar een oudere stijl.
Het titelnummer zet een verdrietige toon. De langzame melodie en kwetsbare zang geven het verhaal over verraad een sterke emotionele vorm. Parton verbindt het bekende vogelbeeld met een duidelijk gevoel. Haar stem houdt ook in de zachte beweging de aandacht vast.
Shine is een bijzonder geslaagde verandering. De Collective Soul-song wordt akoestisch, met sterke zang als middelpunt. Jerry Douglas' bluesachtige dobro voegt goede ruwheid toe.
Ook Seven Bridges Road is een hoogtepunt. De open stemmen aan het begin leiden naar een veel energieker bluegrassdeel. Douglas' snelle spel versterkt die opverende beweging.
Verschillende tradities krijgen een plek. I Don't Believe You've Met My Baby biedt bekendere bluegrass. Bluer Pastures geeft heimwee een directe muzikale vorm. My Blue Tears en Down from Dover keren terug uit Partons eigen repertoire in nieuwe akoestische arrangementen. Vooral dat laatste nummer heeft veel aan de betrokkenheid van Altan.
I Get a Kick Out of You trekt de mogelijkheden verder open. De Cole Porter-song krijgt een lichte swing. De instrumenten kunnen de jazzachtige wisselingen volgen zonder het akoestische karakter los te laten. Het is een van de duidelijkste voorbeelden van hoe goed onverwacht materiaal hier past.
Niet iedere keuze werkt zo sterk. A Tender Lie komt dichter bij gewone sentimentaliteit. De stemopname klinkt af en toe ook meer bewerkt dan de instrumenten. Die momenten verzwakken de verder natuurlijke verbinding tussen zang en muzikanten iets.
Toch slaagt Little Sparrow op het grootste deel van de veertien tracks. Het gedetailleerde akoestische geluid, de zelfverzekerde uitvoeringen en het gevarieerde materiaal geven de plaat een sterke identiteit. Partons stem blijft centraal. De muzikanten vinden steeds andere manieren om zowel de tederheid als de kracht ervan te ondersteunen.
