Trail of Flowers
Sierra Ferrell maakt oude muziekstijlen op Trail of Flowers opvallend toegankelijk. Country, folk en bluegrass staan naast elkaar zonder dat de songs als genreoefeningen klinken. Haar stem doet veel van het werk. Licht en speels kan die een ruwere rand onthullen die het gevoel van een regel verandert. De uitvoeringen hebben karakter zonder voortdurend aandacht te vragen.
American Dreaming opent met de minder comfortabele kant van een reizend en optredend leven. De melodie nodigt uit. Vermoeidheid en onzekerheid geven de plaat een goed beginpunt. Ferrell maakt de droom aantrekkelijk en laat tegelijk horen wat het kost hem na te blijven jagen.
Dollar Bill Bar behandelt een andere teleurstelling met een ontspannen countryrockshuffle. De soepele beweging contrasteert met de terugkerende frustraties van het verhaal. Een vertrouwde kroegomgeving krijgt emotionele diepte. Money Train maakt een ander soort reis. De tempowisseling voorkomt dat het album in één stemming blijft.
Er is ook veel levendige muziek. De fiddle staat op Fox Hunt krachtig vooraan. De grote woordeloze zangpassages zetten het drama alleen harder aan dan nodig. I Could Drive You Crazy vindt een natuurlijkere ontlading. De hoge fiddle-opening leidt naar een zelfverzekerde meezinger waarin humor en verlangen samenkomen. Ferrell leidt de bijeenkomst op haar gemak, in plaats van erboven te staan optreden.
De rustige songs zijn even belangrijk. Wish You Well behandelt een beschadigde relatie zonder van pijn een eis om wraak te maken. Lighthouse voegt bitterzoete meerstemmigheid toe aan een zoektocht naar geruststelling. Genoeg onzekerheid blijft over om het geloofwaardig te houden. Het geeft de heldere uitvoeringen iets inhoudelijks om naast te staan.
Trail of Flowers werkt met interpretatie, zangdetails en goed gekozen contrasten. Ferrell kan een ouderwetse song als Chittlin' Cookin' Time in Cheatham County dragen zonder hem achter glas te zetten. Sommige toevoegingen zijn nadrukkelijker dan nodig. De warmte blijft overeind. Dit uitnodigende rootsalbum heeft genoeg rusteloosheid, humor en pijn om zijn bekende materiaal levend te houden.
