Sidelong
Sidelong laat Sarah Shook & the Disarmers country maken met een ruwe stem en weinig behoefte aan foutloosheid. Drinken, beschadigde relaties en beloften die moeilijker te houden zijn dan te maken vullen de songs. Levendig spel trekt aan. Shook durft onrustig, ongeduldig of verslagen te klinken wanneer de tekst dat vraagt.
Keep the Home Fires Burnin' begint met duidelijke beweging. De gitaarmelodie geeft een ingang en het verzoek om de terugkeer van een geliefde klinkt rusteloos. The Nail brengt meer houding. Die bekende countryklanken kunnen scherp zijn zonder de melodie te verliezen.
Het titelnummer is een sterker emotioneel middelpunt. Shooks stem buigt en breekt rond de melodie. De ruwe overgangen geven eenzaamheid kracht. Lapsteel en zorgvuldige ondersteuning houden de ruimte open. Het vervagende einde past bij het onopgeloste gevoel, zonder groot slotgebaar.
Make It Up to Mama geeft met snellere percussie een nuttige stijging. Lage zang voegt donkere kleur toe. Nothin' Feels Right but Doin' Wrong vindt een levendige shuffle voor slechte gewoontes. Dat contrast telt: makkelijk meebewegen betekent niet dat de mensen hun leven op orde hebben.
Niet alles is even sterk. Misery Without Company en Solitary Confinement zijn minder uitgewerkt dan de beste songs. De zang werkt vooral wanneer het ongebruikelijke karakter ongedwongen klinkt. Enkele zorgvuldiger keuzes zouden de emotionele directheid consequenter maken.
Toch heeft Sidelong een duidelijke identiteit. De Disarmers geven countrygrond en genoeg scherpte voor donkere humor en frustratie. Shook maakt vertellers niet heldhaftig en fouten niet aantrekkelijk. Het gezelschap is nuttiger: ruwe, melodieuze uitvoeringen laten spijt toe zonder energie op te geven.
