Metamodern Sounds in Country Music
Metamodern Sounds in Country Music geeft vertrouwde countryvormen ongewoon gezelschap. Sturgill Simpson zingt met een diepe, ruwe stem en de band speelt moeiteloos een kroegshuffle. Rond die stevige basis verschijnen vreemde gitaareffecten en vragen over geloof, bewustzijn en liefde. De songs blijven helder wanneer onderwerpen lastiger uit te leggen worden.
Turtles All the Way Down toont de balans meteen. Een ontspannen countryomgeving draagt een rusteloze zoektocht door overtuigingen en veranderde toestanden. De Mellotron voegt zachte, zwevende klank toe. Simpsons stem houdt het dicht bij menselijk gevoel. De ideeën zijn groot, de behoefte aan contact eronder eenvoudig.
Life of Sin geeft scherper fysieke energie. Akoestisch ritme en Laur Joamets' elektrische leads geven een getroebleerde verteller levendige countryboogie. Long White Line overtuigt in een vertrouwder wegnummer. Het spel bijt en de gemakkelijke vaart laat eenzaamheid achter de reis toe.
The Promise verandert anders. Simpson vertraagt het When in Rome-nummer en maakt van heldere pop een geduldige countryballad. Zijn stem kan elders groot klinken, maar hier telt tederheid. De melodie krijgt tijd zonder een ingewikkelde coveroefening te worden.
It Ain't All Flowers neemt het grootste risico. Gitaren worden ruwer en vreemder en tape-effecten verwijderen de song later van eerdere heldere vormen. Dat lange slot vraagt meer geduld dan compacte country. Het verdient de ruimte door rusteloosheid in het spel te brengen.
Bij alle details blijft de kern traditioneel. Keuzes binnen songs onderscheiden meer dan een nieuwe genretaal. Dave Cobb houdt stem en band helder genoeg om die keuzes te horen. Het resultaat is zelfverzekerde, rake country met avontuurlijke verbeelding en weinig verspilde ruimte.
