Jolene
Jolene overtuigt het meest wanneer Dolly Partons heldere, expressieve zang een song met een even direct emotioneel doel ontmoet. De productie geeft haar een rijke countryomgeving. Akoestische gitaar, steelgitaar, dobro en lichte percussie houden de stem in het midden. Twee uitvoeringen zijn uitzonderlijk. De plaat eromheen is minder constant onderscheidend.
Het titelnummer trekt meteen de aandacht. De akoestische gitaarfiguur geeft de smekende zang een vaste vorm. Partons frasering maakt de angst direct voelbaar. De voordracht draagt de spanning zonder groter arrangement of harder zingen nodig te hebben.
I Will Always Love You laat een andere beheersing horen. Parton geeft de melodie ruimte om genegenheid en verdriet samen over te brengen. De uitvoering blijft persoonlijk, ook wanneer haar stem hoger reikt.
When Someone Wants to Leave heeft veel aan dezelfde zorgvuldige productie. De instrumenten geven de pijn in de tekst een heldere achtergrond. De zang maakt een bekend relatieprobleem interessant om te volgen. Als die afhankelijkheid de enige emotionele richting wordt, overtuigt de plaat minder. Highlight of My Life heeft een beperkter idee en mist de scherpe spanning van de beste songs.
River of Happiness en Early Morning Breeze tonen de waarde van een zachte omgeving. Natuurbeelden bieden ruimte voor warmte en bezinning. Dat laatste nummer gebruikt de kalme omgeving als weg door verlies.
Ook Lonely Comin' Down geeft de stem geschikt materiaal. Het verschil tussen de sterkste songs en gewonere composities blijft wel hoorbaar. Het aantrekkelijke geluid kan niet iedere track dezelfde diepte geven.
Met iets meer dan vierentwintig minuten komt Jolene snel ter zake. De arrangementen en Partons voordracht blijven plezier geven. Het ongelijke niveau van de songs houdt de hele plaat onder de beroemde hoogtepunten. Voor de uitvoeringen en de kleine momenten rond die twee grote songs blijft het album het ontdekken waard.
