Nobody Knows You
Nobody Knows You brengt bluegrass dicht bij een goed popliedje. Steep Canyon Rangers spelen met veel beheersing, maar laten melodie en verhaal de richting bepalen. De band heeft een toegankelijke klank zonder de instrumenten glad te strijken. Banjo, fiddle, mandoline en bas houden ieder hun eigen plek, terwijl de zang alles samenbrengt.
Het titelnummer zet meteen stevig in. De banjo van Graham Sharp en de fiddle van Nicky Sanders geven de duidelijke melodie vaart. Woody Platt zingt met genoeg gevoel om het verhaal van een achtergebleven geliefde geloofwaardig te maken. Het is een sterke opening die weinig uitleg nodig heeft.
Natural Disaster vergelijkt een moeilijke liefde met slecht weer. De donkere sfeer geeft de vertrouwde beeldspraak gewicht, met mandoline en fiddle als belangrijke kleuren. Ungrateful One kijkt naar een beschadigde vader-zoonrelatie. Het beweeglijke ritme houdt de muziek op gang zonder de ernst van het verhaal weg te nemen.
As I Go biedt meer lucht, met een deel waarin de stemmen zonder instrumenten te horen zijn. Daartegenover heeft Between Midnight And The Dawn een onrustiger sfeer en een duidelijke blueskleur. De band kan de stemming veranderen zonder zijn herkenbare samenspel te verliezen. Dat maakt de afwisseling natuurlijk.
Het instrumentale Knob Creek geeft de muzikanten wat meer ruimte. De heldere boventonen van de banjo en het ritmische basspel vallen op, maar de solo's blijven onderdeel van het geheel. Nobody Knows You zoekt zijn kracht vooral in sterke liedjes en zorgvuldig gekozen details. De basis blijft vertrouwd. De persoonlijke verhalen en open arrangementen geven de plaat genoeg karakter om ook buiten een vaste bluegrasskring te overtuigen.
