The Fatalist
The Fatalist laat horen hoeveel ruimte Buffalo Nichols binnen de blues voor zichzelf kan maken. Zijn akoestische gitaar en lage stem blijven herkenbaar. Daaromheen gebruikt hij drummachines, samples en synthesizers om de liedjes een veel onrustigere omgeving te geven. Het voelt als een verdere uitwerking van zijn verhalen. De donkere klanken passen bij de onzekerheid en de vragen die erin rondgaan.
Cold Black Stare begint kaal en dreigend. De slidegitaar heeft scherpe randen, terwijl Nichols met zijn stem het gewicht van het nummer bepaalt. Zijn bewerking van You're Gonna Need Somebody on Your Bond gaat daarna duidelijk verder. Oude bluesstemmen en elektronische ritmes komen bij elkaar zonder de gitaar uit het midden te duwen. Het verleden krijgt een plaats in muziek die hoorbaar vanuit het heden is gemaakt.
Die aanpak hoeft niet voortdurend groot te worden. Love Is All houdt het bij beweeglijk gitaarspel en een eenvoudiger, zachtere omlijsting. De terughoudendheid geeft de woorden meer ruimte. Turn Another Stone gebruikt juist een lichtere muzikale beweging tegenover een veel moeizamer verhaal over onderweg zijn en ergens thuis willen horen.
Op The Long Journey Home maken banjo, viool en elektronische begeleiding samen een veel benauwder geluid. The Fatalist Blues brengt die dreiging nog nadrukkelijker naar voren, met donkere synthesizers en een stuwend elektronisch ritme onder de stem. De intensiteit komt vooral uit de opbouw van de klank.
Wie vooral pakkende riffs en uitbundige solo's zoekt, krijgt hier minder direct houvast. De plaat vraagt aandacht voor sfeer, kleine verschuivingen en de voordracht. Juist daarin vindt Nichols een overtuigend eigen geluid. The Fatalist laat de traditionele bluesvorm los genoeg om nieuwe ideeën toe te laten, terwijl de gitaar en de verhalen de muziek bij elkaar blijven houden.
