On Your Own Love Again
On Your Own Love Again heeft weinig nodig om een eigen sfeer neer te zetten. Jessica Pratt neemt haar stem en akoestische gitaar thuis op, met hoorbare ruis en kleine oneffenheden. Het resultaat voelt dichtbij, maar de teksten en melodieën geven zich minder makkelijk bloot. Achter die bescheiden klank zit een behoorlijk eigenzinnige songwriter.
Haar stem bepaalt veel. Klinkers buigen een onverwachte kant op en zinnen landen niet altijd waar je ze verwacht. In het begin kan dat vreemd klinken. Toch past die voordracht bij liedjes die herinneringen en liefdesverdriet niet helemaal willen uitleggen. De emoties zijn duidelijker dan het precieze verhaal.
In Wrong Hand zingt Pratt meerstemmig over geplukte gitaar. De opname lijkt net wat te schommelen, waardoor de melodie een ongrijpbare kant krijgt. Game That I Play geeft de gitaar vervolgens een scherpere aanslag. Het zijn kleine verschillen, maar ze houden de eenvoudige bezetting in beweging.
Het gitaarspel verdient sowieso aandacht. Vloeiende figuren worden onderbroken door kortere, donkerder noten. Daardoor ontstaat spanning zonder dat er een grotere band nodig is. Moon Dude laat horen hoe goed haar ongebruikelijke uitspraak in deze licht psychedelische omgeving past. Het lied klinkt speels en eenzaam tegelijk.
Back, Baby geeft de plaat wat meer lucht. De lichte bossanovabeweging en heldere melodie maken het een toegankelijk moment, zonder de intimiteit kwijt te raken. Het korte titelnummer rondt de plaat met meer vertrouwen af.
Pratts stem zal niet iedereen meteen aanspreken. Ook houdt de opname bewust afstand van een glad geluid. Wie daarmee meegaat, vindt hier sterke liedjes waarvan de details meer werk doen dan hun kleine omvang doet vermoeden. On Your Own Love Again is kalm van buiten en veel beweeglijker van binnen.
