Once I Was an Eagle
Once I Was an Eagle begint alsof de ene gedachte vanzelf de volgende oproept. Laura Marling laat de eerste vier nummers in elkaar overlopen en houdt haar gitaar voortdurend in beweging. De stem kan rustig klinken, maar de liedjes zijn vaak onrustig en kritisch. Hier wordt een mislukte verhouding onderzocht zonder alle schuld netjes bij de ander neer te leggen.
Take The Night Off trekt je langzaam die omgeving in. In I Was An Eagle, You Know en Breathe blijven de melodieën en ritmes met elkaar verbonden. Het gitaarspel geeft de muziek een doorgaande spanning, met percussie die af en toe nadrukkelijker binnenkomt. De samenhang voelt belangrijker dan een los refrein.
Master Hunter brengt een fellere, bijna bluesachtige houding naar voren. De voordracht wordt harder en de begeleiding geeft haar meer aandrijving. Marling klinkt overtuigd, maar die zekerheid blijft niet de hele plaat intact. Zachtere stukken geven juist ruimte aan twijfel en zelfonderzoek.
In Little Love Caster hebben de gitaarfiguren iets bijna klassieks. De rustige zang kan door een kleine verandering in melodie of begeleiding opeens veel lichter worden. Undine kiest voor een donkerder, geplukte blueskleur. Zulke verschillen voorkomen dat de eenvoudige bezetting steeds hetzelfde gevoel oplevert.
De lange speelduur blijft een drempel. Zestien nummers met zoveel aandacht voor innerlijke conflicten vragen meer dan een vluchtige luisterbeurt. De minder directe momenten hebben soms tijd nodig om hun richting prijs te geven. Toch houdt Marling de grote lijn overtuigend vast.
Afsluiter Saved These Words geeft de eerdere scherpte een andere betekenis. Er ontstaat ruimte om verder te gaan, zonder de conflicten makkelijk op te lossen. Once I Was an Eagle maakt zijn ambitie waar door die emotionele ontwikkeling en door gitaarspel dat de liedjes voortdurend verder helpt. De plaat is intens, geduldig en bijzonder sterk opgebouwd.
