Here in the Pitch
Met Here in the Pitch maakt Jessica Pratt haar muziek ruimer zonder haar eigen karakter te verliezen. De stem blijft zacht en herkenbaar, maar de begeleiding komt meer naar voren. De melodieën zijn ook directer. Haar akoestische folk krijgt zo meer verwantschap met de rijk aangeklede pop van de jaren zestig.
Life Is maakt die verandering meteen duidelijk. Drums met veel galm openen het nummer, waarna bas en strijkerachtige toetsen het geluid uitbreiden. De zang blijft op enige afstand, maar de melodie geeft het geheel richting. Het klinkt voller dan eerder werk zonder de rust op te geven.
In Better Hate zorgt laag blaaswerk voor een mooi tegenwicht bij de lichte melodie. Achter die toegankelijke klank zit een ingewikkelder gevoel: de voordracht beweegt tussen nuchterheid en melancholie. Pratt hoeft die spanning niet nadrukkelijk uit te leggen. Ze laat haar al in de manier van zingen horen.
By Hook or by Crook gebruikt een loom bossanovaritme. Het nummer houdt de beweging licht, terwijl de sfeer iets zwaars kan behouden. In Nowhere It Was zijn langzaam pulserend orgel en nauwelijks aangezette percussie genoeg om de zang te ondersteunen. De grotere bezetting betekent duidelijk niet dat ieder hoekje gevuld moet worden.
Empires Never Know laat de piano wat wazig en onvast klinken. Die klank past bij de terughoudende voordracht. Afsluiter The Last Year kiest voor een heldere zanglijn, met drums die verschijnen en weer verdwijnen. De eenvoud van de melodie maakt dat slot bijzonder overtuigend.
Met negen nummers blijft de plaat compact. De extra instrumenten geven steeds iets aan het liedje terug, terwijl de melodieën beter blijven hangen. Here in the Pitch vergroot Pratts bereik op een natuurlijke manier. Het is een uitnodigend album dat zijn dromerige sfeer bewaart en tegelijk duidelijker contact maakt.
