Destroy Erase Improve
De alarmachtige gitaarnoten van Future Breed Machine zijn een goede waarschuwing. Op Destroy Erase Improve neemt Meshuggah de voorwaartse kracht van thrash en verstoort telkens het evenwicht. De puls blijft stevig, maar accenten landen niet waar je verwacht. Het desoriënteert zonder het fysieke plezier van een riff weg te nemen.
De opener laat dat uitzonderlijk helder horen. Strak afgestemde aanvallen gaan over in cleane gitaren en een opvallend vloeiende leadpartij, om daarna krachtiger terug te komen. Fredrik Thordendal beweegt anders dan de slaggitaar. Zijn noten zoeken rond de structuur in plaats van er alleen bovenuit te klimmen.
Beneath en Soul Burn bouwen de zware groove uit. De verhouding tussen drums en gitaren wordt de hoofdzaak. Tomas Haake bewaart een heldere puls terwijl de accenten verschuiven. Daardoor klinkt het tegelijk instabiel en beheerst. Jens Kidmans geschreeuw voegt een scherp ritmisch element toe, al maakt zijn beperkte bereik de gevoelsverschillen minder duidelijk dan de instrumentale verschillen.
Transfixion maakt een moeilijk patroon bijzonder memorabel. De directe aanval legt snel contact; de techniek wordt binnen de groove steeds duidelijker. De rustige instrumental Acrid Placidity verandert de klank belangrijk. De ruimtelijke gitaar maakt de zware terugkeer opnieuw imposant.
De concentratie kan uitputten, vooral als volle ritmische ideeën zonder veel melodische verlichting op elkaar volgen. Meestal heeft elk deel wel een functie en voelt de complexiteit niet willekeurig toegevoegd. Terminal Illusions en Suffer in Truth houden de harde aanval laat vast. Meshuggah laat overtuigend horen dat ritme ook compositie is. Een ander accent kan even expressief zijn als een nieuwe melodie. In een eenvoudig lijkende gitaarfiguur kan een heel betoog zitten.
