Elements
Als metalliefhebber vond ik het mooi dat de Italiaanse melodieuze deathmetalband Mind Control ons platform ontdekte en het nieuwe album 'Elements' instuurde. De band had negen jaar geen plaat uitgebracht, dus je zou dit een comeback kunnen noemen.
Het album begint sfeervol met het titelnummer Elements, dat ongeveer halverwege verandert in melodieuze deathmetal. Dat smaakt naar meer.
En meer krijg ik bij de tweede song, Rage. De gitaarriff doet denken aan het vroegere In Flames en trekt meteen mijn aandacht. Het nummer klinkt stevig en wisselt heldere passages af met zwaardere stukken.
Ook Flames, de derde track, begint met sterk gitaarwerk. De zang is interessant gearrangeerd en de ritmes blijven veranderen. Effluent is misschien wel het meest progressieve nummer tot dan toe en is zeker een luisterbeurt waard.
Op het moment van schrijven is Wind het meest beluisterde nummer. Het heeft een bijzonder mooie brug en solopassage die je aandacht vasthouden. Toch vind ik dit persoonlijk niet het interessantste nummer van het album. Het publiek lijkt daar anders over te denken!
Storm begint melodieuzer en rustiger, gaat vervolgens over in een zwaar gedeelte en eindigt met sfeervolle elektronica. Die leidt naar de zevende track, Air. De overgang tussen die twee nummers is slim bedacht en goed uitgevoerd.
Air klinkt vanaf het begin wat progressiever, iets wat ik kan waarderen. Daarna volgt een stuk pure deathmetal, met interessante gitaarpartijen ertussen. Het nummer eindigt krachtig en gaat plotseling over in Tempest, dat eerder een intermezzo is dan een volwaardige song.
Dat loopt mooi door naar Hurricane, waar de melodieuze riff meteen opvalt. Het gitaarwerk is op het hele album uitstekend en dit nummer vormt geen uitzondering. Het outro krijgt opnieuw een elektronischer karakter. Dat klinkt wat merkwaardig en het is niet meteen een keuze die ik begrijp.
The River is ook sterk. Het begint vrij helder met de prachtige zang van Stefania Salladini en wordt daarna zwaarder. Korte stiltes geven het nummer een interessantere beweging en zorgen ervoor dat het stevig overkomt. Je zou het haast een deathmetalballad kunnen noemen.
Ether, de elfde track, gebruikt in de intro een lage noot op een interessante manier. Je voelt bijna een boventoon die er eigenlijk niet is. De rest van het nummer raakt me minder, ook al is het geheel goed uitgevoerd.
Bij Maelstrom gaat het tempo flink omhoog. Dat zal live hard werken zijn! Ook binnen het nummer verandert de snelheid voortdurend, wat het boeiend houdt. Daarna volgt een brug die bijna aanvoelt alsof er een verhaal wordt verteld. Een meeslepende song.
Afsluiter Blame heeft een ander soort zang. Waar de zware zang op de rest van het album meer op schreeuwen lijkt, hoor je hier eerder een grunt. Ook verder voelt het nummer anders, bijna alsof het op een ander moment is geschreven. Het is een goede song, maar wijkt wel af van wat de rest van de plaat je doet verwachten.
Als geheel is dit een bijzonder sterk album. De gitaren zijn uitstekend, de drums strak, de zang indrukwekkend en de productie overtuigend. Het spel is van hoog niveau. Wie van melodieuze deathmetal houdt, moet dit horen. Sommige songs, zoals Effluent, hebben bovendien een progressief randje dat het album nog interessanter maakt.
Ik heb erg genoten van Elements van Mind Control en verwacht het nog vaak op te zetten.
