Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys
Kleur past My Chemical Romance op Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys. De gitaren zijn helder, elektronica krijgt een grotere rol en Gerard Way zingt vaak schoner en opener. Het gevoel voor drama blijft. De band zet het in een snellere, speelsere wereld.
Radioberichten leggen die wereld neer, maar je hoeft niet elk onderdeel van het sciencefictionverhaal te begrijpen. Na Na Na (Na Na Na Na Na Na Na Na Na) maakt zijn punt met snelle gitaren en een bijna absurd hardnekkig gezang. Die herhaling is kracht én beperking. Het wekt snel opwinding en blijft daarna op dezelfde knop drukken.
Bulletproof Heart geeft zijn melodie meer ruimte. Planetary (GO!) gebruikt elektronica en een stevig dansritme voor andere fysieke energie. Directe pop mag bij de identiteit horen. De band hoeft aanstekelijke melodieën niet in een zware song te verstoppen om ze te rechtvaardigen.
Ook de zachte kant werkt. Summertime heeft een brede, uitnodigende melodie en beweging die past bij de belofte van ontsnapping. S/C/A/R/E/C/R/O/W klinkt waziger. Way laat de arrangementkleuren een deel van het gevoel dragen. Zo krijgt de plaat meer emotionele breedte dan opstandigheid en luid zelfvertrouwen.
Het concept kan afleiden. Een paar intermezzo's onderbreken een reeks die haar stemming al duidelijk maakt. Sommige refreinen herhalen hun uitnodiging vaker dan nodig. Het zelfvertrouwen trekt aan, maar vervangt soms een groeiend idee door een sterk oppervlak.
Vampire Money geeft een uitstekende laatste uitbarsting. Een losse intro wordt snel, enthousiast rockspel. De uitgebreide omgeving komt weer neer op het plezier van samen spelen. Danger Days is ongelijkmatig, maar de beste songs laten heruitvinding als kans klinken in plaats van plicht.
