Life's Not Out to Get You
Life's Not Out to Get You is op zijn best wanneer aanmoediging iets fysieks wordt. De drums duwen, de gitaren veren omhoog en Ben Barlow stort zich in refreinen die om een extra stem vragen. Neck Deep laat overtuigend horen hoe poppunk je in beweging kan krijgen wanneer je gedachten vastlopen.
“Can't Kick Up The Roots” geeft die energie een concrete plek. De band met thuis klinkt warm zonder de omgeving perfect te maken. De melodie draagt zowel genegenheid als frustratie. “Gold Steps” maakt van de algemenere boodschap om na tegenslag door te gaan een van de grootste ontladingen. De woorden zijn eenvoudig, maar de overtuiging geeft gewicht.
“Kali Ma” is ook een hoogtepunt. Rusteloze gitaren en een sterk refrein houden stand terwijl de energie stijgt. Jeremy McKinnons zangbijdrage past in de drukke, gezamenlijke sfeer. Het scherpere “Serpents” voegt vijandigheid toe. “Lime St.” laat horen dat een melodie niet op topsnelheid hoeft te blijven hangen. Die veranderingen tonen goed beheerste invloeden.
Het akoestische “December” onderbreekt het duidelijkst. Barlow blijft direct, maar de eenvoudige omgeving legt teleurstelling bloot. Het geeft een andere emotionele schaal. Ik vind het overtuigender dan opener “Citizens Of Earth”, waarvan de brutale houding een ruwere plaat belooft dan daarna volgt.
Sommige teksten kiezen makkelijke geruststelling. Afsluiter “Rock Bottom” blijft minder hangen dan eerdere hoogtepunten. Toch is de centrale aantrekkingskracht opvallend consequent. Neck Deep weet hoe een gitaarmelodie, zangstijging en drumfill elkaars effect vergroten. In die gezamenlijke inspanning is het optimisme het sterkst. Het klinkt als een band die de volgende moeilijke stap mogelijk maakt.
