Neck Deep
Er valt veel te zeggen voor een band die nog weet waar hij goed in is. Op het naar zichzelf vernoemde album keert Neck Deep terug naar snelle drums, heldere gitaren en refreinen die het meeste werk doen. Deze vijfde plaat van de Welshe band probeert het wiel niet opnieuw uit te vinden. Wel laat hij overtuigend horen waarom de band ooit de aandacht trok.
Dumbstruck Dumbfuck maakt dat meteen duidelijk. Het tempo en de gedreven zang van Ben Barlow geven de opening richting. Sort Yourself Out houdt de vaart erin, met een refrein dat bijna uit de speakers wil springen. Deze songs klinken eenvoudig doordat de band precies weet wanneer hij moet versnellen, een stilte moet laten vallen of een melodie de ruimte moet geven.
De teksten zijn minder gelijkmatig. Barlow kan alledaagse frustratie direct laten binnenkomen, maar sommige klachten over relaties volgen bekende poppunkpatronen. Heartbreak of the Century is aanstekelijk genoeg om daarmee weg te komen. Toch zit er meer eigenheid in de uitvoering dan in de beschreven situatie. De plaat is het sterkst wanneer het onderwerp de refreinen iets extra's geeft.
They May Not Mean To (But They Do) kijkt naar gedrag en schade die ouders aan hun kinderen doorgeven. Dat gaat verder dan weer een ruzie met een ex. We Need More Bricks verplaatst de frustratie naar buiten en zet politieke boosheid om in een nummer dat vooruit wil. Geen van beide wordt een preek. Daar houden de gitaren te veel vaart voor.
Take Me With You vraagt liever aan buitenaardse wezens om een lift dan hier in de puinhoop te blijven. Een onnozel idee, maar het werkt. De band is leuker gezelschap wanneer er ook ruimte blijft voor dit soort humor.
Met 33 minuten is Neck Deep afgelopen voordat de energie begint te zakken. De geruststelling in It Won't Be Like This Forever en Moody Weirdo geeft het slot bovendien wat warmte. Verrassingen zijn schaars, maar de vaart en de goede muzikale keuzes maken het vertrouwde hier juist prettig.
