MTV Unplugged in New York
Ook rustige Nirvana-muziek kan bijten. MTV Unplugged in New York haalt veel vervorming weg. Kurt Cobains stem ligt juist zo open dat zelfs bekende melodieën instabiel voelen. De kleinere arrangementen laten een andere kracht in de songs horen.
About a Girl begint zonder veel ceremonie. De compacte melodie past zo natuurlijk dat de akoestische aanpak nauwelijks als een andere jas voelt. Come As You Are houdt de herkenbare gitaarfiguur en onrustige sfeer vast. De band hoeft er geen kleine versie van zijn elektrische show van te maken. Dave Grohl houdt de beweging met beheerst spel gaande en laat ruimte rond de zang.
De covers geven het optreden zijn ongewone vorm. The Man Who Sold the World bewaart het vreemde evenwicht van David Bowies song. Cobain klinkt gericht, niet theatraal. De drie Meat Puppets-keuzes maken de set losser. Plateau heeft een prettig scheve melodie. Lake of Fire laat een ruwe stem helemaal thuis klinken in de sobere begeleiding. Zulke keuzes vertellen meer over Nirvana dan nog eens de grootste singles hadden gedaan.
Cello geeft warmte zonder alles comfortabel te maken. Dumb en Something in the Way profiteren van de diepte. All Apologies wordt geduldiger en beschouwender doordat de melodie mag blijven rondgaan. Kleine onvolkomenheden in spel en zang horen erbij. Een volmaakt glad optreden zou spanning verliezen. De muzikanten reageren op elkaar in plaats van vast te zitten in een opgepoetst arrangement.
Where Did You Sleep Last Night sluit intens af zonder luide gitaren nodig te hebben. Cobains gespannen laatste passage verrast doordat het hele optreden naar die ontlading heeft toegewerkt. De plaat vraagt aandacht en het rustige tempo past niet bij elke gelegenheid. De kracht komt uit de songs, de selectie en het zorgvuldige spel. Het is een compleet livealbum met een eigen muzikale identiteit.
