Nevermind
Aan Nevermind hangt veel geschiedenis. Het veranderde de rock, de hitlijsten en wat mensen aantrokken. Prima. Zet dat even opzij, want de plaat zelf is veel leuker dan nog een betoog over hoe belangrijk ze is.
Smells Like Teen Spirit doet nog steeds wat het moet doen. De rustige coupletten geven dat enorme refrein ruimte en Dave Grohls drums duwen alles stevig vooruit. Nirvana probeert de rest van het album alleen niet om die opener te herhalen. In Bloom heeft een melodie die ook zonder vervorming overeind zou blijven. Come As You Are kiest een onrustiger route, met zijn ronddraaiende gitaarlijn en Kurt Cobains bijna achteloze zang. De songs maken direct indruk, maar onder het oppervlak blijft iets ongemakkelijks aanwezig.
Op de snellere nummers verdient de plaat haar punkreputatie. Breed is kort, luid en heerlijk ongeduldig. Territorial Pissings klinkt alsof het uit elkaar kan vliegen voordat het is afgelopen. Toch houdt Cobain ook daar een sterke melodie binnen handbereik. Dat evenwicht is belangrijk: de agressie geeft de songs kracht, de melodieën maken dat je terug wilt komen.
De tweede helft verdient net zo veel aandacht als de bekende singles. Drain You gaat van een bijzonder aanstekelijk begin naar een vreemd, lawaaiig middendeel en vindt daarna de weg terug. Lounge Act benut Krist Novoselics bas bijzonder goed. Dit zijn geen opvulnummers rond de hits.
De heldere productie haalt wat ruwe randjes van de band af. Wie de vuilere klank van Bleach zoekt, kan het iets te netjes vinden. Die helderheid laat de drie muzikanten wel elk hun eigen stempel drukken. Nevermind is toegankelijk zonder zijn woede kwijt te raken en zwaar zonder dat alles hetzelfde klinkt. De reputatie is enorm. De songs zijn sterk genoeg om die te dragen.
