Vs.
Go en Animal maken meteen duidelijk dat Pearl Jam na Ten nog genoeg energie over heeft. Op Vs. zet de band hard aan. Eddie Vedder klinkt zo boos dat de microfoon er zenuwachtig van zou worden. De gitaren en drums gaan volledig met hem mee. Het klinkt meer als muzikanten samen in een ruimte dan als een zorgvuldig opgepoetst monument.
Die aanval is maar één kant van de plaat. Daughter verandert al snel de omgeving, met akoestische gitaar en een rustiger ritme. De spanning in de zang blijft. De melodie is toegankelijk, maar het gevoel eronder onrustig. Het is een song die op de radio kan werken zonder kleiner of eenvoudiger te worden dan de rest van het album.
Er zit meer ritmische afwisseling in dan Pearl Jam soms wordt toegedicht. In W.M.A. staan percussie en bas centraal en bouwt de herhaling druk op. Rats beweegt anders, met meer funk. De ritmesectie laat dat klinken als verschillende kanten van dezelfde band, in plaats van stijlen die even worden uitgeprobeerd.
Rearviewmirror brengt kracht en melodie het sterkst samen. De gitaar blijft doorgaan terwijl Vedders voordracht steeds dringender wordt. De song houdt die vaart vast zonder zijn vorm te verliezen. Het is spannend doordat de band gezamenlijk vooruit lijkt te trekken: elke partij draagt aan dezelfde beweging bij.
Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town werkt aan de andere kant van het spectrum. De eenvoudige akoestische basis laat ruimte voor warme zang en een verhaal dat geen grote productie nodig heeft. Indifference sluit daarna veel stiller af dan de opening doet vermoeden. Er blijft een rustig, maar hardnekkig gevoel achter.
Vs. heeft ruwe, confronterende kanten. Die horen bij zijn karakter. De tempowisselingen laten Vedder verschillende soorten intensiteit tonen. De band schakelt gemakkelijk tussen terughoudendheid en een regelrechte aanval. Dit is een sterk tweede album doordat Pearl Jam meer manieren vindt om zichzelf te zijn.
