Moral Panic
Moral Panic is interessanter als plaat over druk dan als verzameling antwoorden. Nothing But Thieves verbindt publieke angst en persoonlijke problemen met elektronisch ritme, zware gitaren en Conor Masons flexibele stem. In de beste songs maakt de structuur de onrust hoorbaar. Zwakkere songs benoemen een gevoel dat het arrangement niet verder uitwerkt.
Unperson opent uitstekend: gebroken elektronische beweging maakt de vertrouwde kracht instabiel. Het ritme blijft actief zonder een gewone rockduw te worden. Is Everybody Going Crazy? heeft een directere riff en helder refrein. De delen hebben eigen karakters en geven Mason meerdere omgevingen binnen een toegankelijke song. Het dansrocktitelnummer werkt dat idee verder uit.
Phobia ontwikkelt het sterkst. Een nabije, ademende stem krijgt stapsgewijs meer druk van gitaar en ritme. Het grijpt doordat het ongemak van de verteller met de muziek meegroeit. Impossible is opener en geeft Mason een sterke emotionele melodie. Het verrast minder van vorm, maar de directheid voelt verdiend. Ook de toetsenfiguur van Real Love Song biedt melodische houvast buiten het gebruikelijke zangrefrein.
Politiek schrijven overtuigt minder als algemene frustratie een concrete situatie vervangt. Can You Afford to Be An Individual? wordt effectief steeds vijandiger, maar het betoog doet te weinig recht aan de ingewikkeldheid van het onderwerp. Een paar zachte songs houden na de avontuurlijke arrangementen minder aandacht vast. Before We Drift Away geeft het einde beschouwende ruimte. Dit blijft een boeiende plaat met uitstekend gebouwde songs en een ongelijkmatige grip op de achterliggende ideeën. Nothing But Thieves overtuigt het meest wanneer de muzikanten de druk zelf uitdrukken. Een ritme of andere zangtoon onthult dan wat een algemene uitspraak niet vertelt.
