Remedy Lane
Remedy Lane laat technisch spel ongemakkelijk persoonlijk voelen. Pain of Salvation gebruikt verschuivende ritmes en abrupte stemmingswisselingen voor onzekerheid, verlangen en verlies. Daniel Gildenlöw beweegt met zijn stem tussen beheersing en ontreddering. De moeilijke instrumentale vormen hebben een menselijke reden.
Ending Theme geeft vroeg een melodieus middelpunt. De toetsen zetten een herkenbaar idee neer. Gitaar en zangvariaties geven het steeds meer emotioneel gewicht. Het nummer is toegankelijk zonder de gevoelens eenvoudig te laten lijken. De vragen blijven open, ook als het refrein meteen blijft hangen.
Fandango is veel vreemder. Het ritme lijkt de stem verschillende kanten op te trekken. Het arrangement voelt daardoor angstig en ritmisch ongemakkelijk. Dat past bij de belangstelling voor mensen die zichzelf en elkaar moeilijk begrijpen. Sommige zanguitwisselingen zijn gekunstelder dan nodig, maar het ritmische karakter is onmiskenbaar.
A Trace of Blood verbindt sterke gitaarfiguren met expressieve pianodetails. Het zware spel en de kwetsbare stem werken naar hetzelfde gevoel toe. Je hoort het verdriet al voordat het onderwerp uitgelegd hoeft te worden. This Heart of Mine (I Pledge) geeft een zachter tegenwicht. De band kan heel direct communiceren zodra het arrangement minder confronteert.
Undertow ontwikkelt een klein idee bijzonder krachtig. Het rustige begin geeft de latere woede een duidelijke basis. Wanneer hetzelfde materiaal onder grotere druk terugkeert, voel je dat er werkelijk iets is veranderd. Rope Ends gebruikt daarna een ingewikkeldere ritmische verhouding voor opnieuw een verstoorde gemoedstoestand.
Dryad of the Woods geeft een waardevolle instrumentale pauze. Akoestische kleur maakt het kleiner vóór het slothoofdstuk. Second Love spreekt met zijn melodie directer aan. Beyond the Pale brengt de spanning van de plaat samen in een stevig slot. De stem duwt soms zo hard dat het drama de kleine details dreigt te overschaduwen. De inzet overtuigt wel.
Het loont om het geheel te horen, maar de losse songs hebben geen uitleg nodig. De sterkste passages verbinden een heldere melodie aan een ongemakkelijker instrumentale omgeving. Beide worden expressiever. Remedy Lane geeft de complexiteit van progressieve metal een opvallend direct emotioneel doel.
