Periphery II: This Time It's Personal
Een cleane gitaarlijn of een korte zangfrase kan op Periphery II: This Time It's Personal belangrijker zijn dan de ingewikkeldste riff. De band heeft volop technische ideeën. De sterkste songs geven die een melodisch middelpunt. Dat maakt het album spannend, ook als de rusteloze opbouw moeilijk te volgen wordt.
Muramasa opent met gelaagde gitaren en een zangmelodie die de brede gevoelswereld van de plaat laat horen. Have a Blast maakt de instrumentale vrijheid vervolgens duidelijker. Snelle wendingen en een gastsolo van Guthrie Govan vergroten de bedrijvigheid. De gitaren zitten vol details. Matt Halperns drums houden de wisselingen tastbaar. De productie is vol en zorgvuldig beheerst. Zelfs wanneer er veel tegelijk gebeurt, blijven de afzonderlijke uitvoeringen helder.
Scarlet verbindt beweging en melodie bijzonder sterk. De gitaarfiguren zijn helderder van karakter dan de lage, zwaar geaccentueerde passages elders. Dat geeft Spencer Sotelo's zang een goede omgeving. Luck as a Constant begint met een ander overtuigend gitaaridee en ontwikkelt zich naar een lange uitwisseling tussen leadpartijen. Erised geeft de cleanere zang meer ruimte. John Petrucci voegt met zijn gastsolo een eigen melodische stem toe. Deze tracks laten horen hoe aandacht voor details een song kan ondersteunen in plaats van alleen te vullen.
Andere gedeelten overtuigen minder. Soms komt de volgende indrukwekkende partij al voordat het vorige idee een duidelijke rol heeft gekregen. Sotelo's hoge cleane zang kan nadrukkelijker klinken dan de melodie vraagt. Het probleem is richting, niet vaardigheid. Make Total Destroy werkt doordat de geconcentreerde aanval de wisselende patronen meteen een doel geeft. Ook afsluiter Masamune werkt duidelijk ergens naartoe. De zware elementen komen samen in een krachtig slot. De vele wendingen vragen geduld, maar de beste passages belonen dat met memorabele songs. Periphery overtuigt het meest wanneer instrumentale ambitie en zangmelodie dezelfde kant op trekken.
