Periphery IV: Hail Stan
De emotionele directheid van It's Only Smiles is een van de geslaagdste verrassingen op Periphery IV: Hail Stan. Heldere gitaardetails en een duidelijke zangmelodie maken meteen contact, op een album dat met een compositie van zeventien minuten begint. Periphery geeft beide benaderingen ruimte. Hun verhouding bepaalt veel van het karakter.
Reptile introduceert de grote schaal met zware ritmische delen, melodieuze zang en brede orkestklanken. Terugkerende ideeën geven houvast, waardoor het een uitgewerkte song blijft en geen eindeloze oefening wordt. Spencer Sotelo schakelt overtuigend tussen harde zang en cleane melodie. Het arrangement geeft die wisselingen emotionele context, terwijl de gitaristen herkenbare figuren binnen de grote vorm blijven vinden.
Blood Eagle en CHVRCH BVRNER gaan veel harder. Abrupte aanvallen en strak afgestemde ritmes vormen een geconcentreerd agressief deel. Matt Halpern geeft de wisselingen met zijn drums duidelijke kracht. Garden in the Bones herstelt een bredere melodische balans. Cleane zang krijgt tijd voordat het zware spel verschijnt en verbindt zo de uitersten. De verzorgde productie houdt ook kleine rustige gitaardetails hoorbaar naast de lage ritmes.
De elektronica van Crush past minder vanzelfsprekend in het geheel. Het geeft een eigen kleur, maar sluit minder natuurlijk aan op de gitaarsongs dan andere stijlwisselingen. Ook de speelse omlijsting botst soms met de oprechte emoties. Satellites antwoordt aan het einde overtuigend: het begint rustig en laat stem en arrangement geduldig samen groeien. De muziek maakt ruimte voor de sterkste momenten en verdient ze daarmee. Technisch blijft Periphery indrukwekkend, maar de plaat telt vooral wanneer dat bereik een helder gevoel dient. De beste songs laten complexiteit en directheid samengaan en geven het spel meer doel dan alleen moeilijk zijn.
