The Death of Me
Pray For Rain begint The Death of Me met een effectief gevoel van verwachting. Gitaarnoten met echo maken ruimte voor Jamie Hails' stem voordat het ritme lichamelijker wordt. Polaris gebruikt de veranderende druk voor een album waarop kwetsbaarheid en agressie nauw verbonden blijven. De songs zijn goed te volgen, ook wanneer hun instrumentale details veeleisend worden.
Hypermania is een bijzonder sterke energie-uitbarsting. De korte structuur laat gitaar en ruwe zang snel hun punt maken, met weinig verspilde ruimte tussen de hoofdideeën. Masochist contrasteert duidelijk met een opener melodische aanpak. Jake Steinhausers cleane zang geeft het refrein een andere emotionele temperatuur. De zware delen voorkomen dat de melodie van de rest van het album wegdrijft. Samen tonen ze bruikbaar bereik zonder als bewuste stijloefeningen te voelen.
De gitaren leveren veel karakter. Hun klank heeft genoeg scherpte om lage ritmische figuren gewicht te geven, terwijl heldere lijnen hoorbaar blijven. Landmine gebruikt die balans in een direct, krachtig arrangement. Vagabond laat groove en refrein elkaar versterken. Above My Head vindt een volgende effectieve melodische vorm. Martyr (Waves) geeft de band een langzamere opening om vanuit te groeien. De leadgitaar draagt bij aan het gevoel, in plaats van alleen een plek voor een solo te markeren.
Het album keert soms terug naar vertrouwde woorden over innerlijke strijd. De zang moet dan de concreetheid leveren die in de tekst ontbreekt. Hails' overtuiging maakt dat meestal waar, al zijn sommige brede refreinen minder eigen dan de gitaarideeën eromheen. The Descent sluit met meer nadruk op vaart af. De volledige band verzorgt zo het einde, zonder een toegevoegd geruststellend gebaar. The Death of Me overtuigt doordat technische vaardigheid nauw met heldere songs verbonden blijft. Rustige delen bouwen iets op dat de zware passages kunnen verstoren. De melodieën geven die verstoringen een emotionele bestemming.
