The Dream Is Over
De overgang van If This Tour Doesn't Kill You, I Will naar DVP is een klein hoogtepunt van slecht humeur. PUP maakt de onderlinge vermoeidheid steeds gespannener, totdat ze in een veel snellere song overloopt. Het spel is precies, het geschreeuw nauwelijks beheerst. De grap klinkt dicht genoeg bij een echte ruzie om te tellen.
The Dream Is Over houdt die combinatie van kunde en schijnbare chaos vast. Stefan Babcock klinkt al rafelig voordat een refrein begint. De groepszang maakt zijn klachten groter en bijna vrolijk. Steve Sladkowski voegt met gitaarlijnen beweging toe waar een eenvoudigere band nog een zwaar akkoord zou spelen. De ritmesectie maakt de ingewikkelde bochten uitnodigend om mee te bewegen.
DVP is een hoogtepunt doordat snelheid geen melodie kost. Sleep In The Heat verbindt een pijnlijk onderwerp even sterk aan een onmiddellijk mee te zingen refrein. Je slecht voelen wordt actief. De situaties bieden weinig troost, maar anderen maken wel hetzelfde lawaai naast je.
Het zware midden geeft andere druk. The Coast laat de gitaren dreigend boven je hangen. Old Wounds maakt de aanpak klein en woedend met hardcore. Daarna is Can't Win voorspelbaarder. Sommige latere zelfverwijten herhalen wat de opening al deed. De energie varieert meer dan de kijk op de verteller.
Pine Point verandert het slot waardevol door naar een verlaten stad en de levens daar te kijken. Dat bredere perspectief geeft de onrust ander gewicht. De woede van The Dream Is Over werkt door de levendige, gedetailleerde vorm. PUP laat een groep mensen klaar zijn met alles, terwijl ze hoorbaar ontzettend graag samen spelen.
