Hemispheres
Hemispheres stopt veel muziek in vier tracks. Rush combineert de kracht van een hardrocktrio met wisselende ritmes, lange instrumentale passages en zorgvuldig gearrangeerde toetsen. Het spel vraagt veel. De sterkste gedeelten houden een duidelijke melodische lijn in beeld. Het resultaat is druk zonder voortdurend volgepakt te voelen.
Cygnus X-1 Book Two: Hemispheres vult de eerste helft. De opening introduceert ideeën die verderop terugkomen. Alex Lifesons gitaar beweegt tussen beheerste, doordachte frasen en zware uitbarstingen. Neil Pearts drums ondersteunen de verschuivingen in plaats van iedere ruimte op te vullen.
Het contrast tussen het rustige Apollo-gedeelte en de kracht van Armageddon maakt het verhaalconflict hoorbaar. Een kalm akoestisch einde geeft daarna overtuigende ontlading. De lange vorm vraagt geduld. Er is genoeg richting om alles bijeen te houden.
Circumstances is een compactere hardrocksong. Geddy Lees hoge stem geeft het refrein een dringende rand. Een rustig instrumentaal deel brengt variatie voordat de band weer voluit gaat. De korte duur betekent niet dat het trio details laat liggen.
The Trees begint akoestisch en opent dan naar een voller arrangement. Het latere instrumentale gedeelte bouwt geduldig. Kleine percussie- en toetsenpartijen mogen tellen. De fabel is minder subtiel dan het omliggende spel. Toch geven muzikale wisselingen veel leven.
La Villa Strangiato sluit zonder zanger af. Klassieke gitaar, een ruimtelijke elektrische solo en steeds actievere ritmepartijen vormen een boeiend verloop. Terugkerende ideeën verbinden snelle veranderingen.
Hemispheres vraagt aandacht, zeker in de lange opener. Lees scherpe zangstijl en de uitgebreide vertelwijze liggen niet iedereen. Toch maakt de balans tussen zware gitaar, beheerst ritme en memorabele instrumentale composities dit een indrukwekkend, gericht voorbeeld van de progressieve aanpak van Rush.
