Are We All Angels
Op Are We All Angels krijgt melodie een veel grotere rol bij Scowl. De hardcorekracht is nog aanwezig, vooral wanneer Kat Moss ruwer zingt. De songs putten daarnaast uit alternatieve rock en toegankelijke gitaarmelodieën. Dat levert memorabele momenten op. Het roept ook de vraag op hoeveel van het ruwe bandkarakter in de gladdere presentatie overblijft.
Special laat de combinatie goed werken. Zachte zang staat tegenover snel, hoekig spel. Een ruwere voordracht verhoogt later de druk. De melodie biedt meteen houvast, terwijl de scherpe kanten hoorbaar blijven.
Fantasy leunt sterker op grunge. Bas en gitaar geven gewicht onder een pakkende zanglijn. De harde voordracht aan het eind zorgt voor een krachtigere ontlading. Hier vindt Scowl een breder geluid met behoud van een stevige uitvoering.
Tonight (I'm Afraid) vertraagt en geeft de instrumenten meer ruimte. Het veerkrachtige ritme en de intensiteitswisselingen laten de bas en stem een grotere rol spelen. Het arrangement houdt genoeg beweging om ook zonder voortdurende agressie te blijven boeien.
Er is nog ruimte voor directer werk. B.A.B.E. geeft een korte, pakkende energiestoot. Het titelnummer sluit met meer kracht af.
In delen van de tweede helft werkt de balans minder goed. Suffer The Fool (How High Are You?) heeft een stevige melodieuze basis, maar onderscheidt zich minder sterk dan de beste songs. De gepolijste productie haalt ook soms de wrijving weg die deze muziek karakter geeft.
Are We All Angels overtuigt vooral wanneer melodie en druk elkaar versterken. Op sommige stukken wordt de toegankelijke aanpak te comfortabel. De sterke arrangementen hebben wel een duidelijke identiteit en songs die blijven hangen. Scowl verbreedt het geluid effectief. Iets meer ruwheid zou de hele plaat nog onderscheidender maken.
