Holding Onto Strings Better Left to Fray
Seethers zwaardere neigingen blijven hoorbaar op Holding Onto Strings Better Left to Fray, maar melodie bepaalt steeds vaker de richting. Shaun Morgan besteedt meer aandacht aan zuivere zanglijnen. De songs kiezen geregeld voor een toegankelijk refrein in plaats van een ruwer einde. Dat levert enkele goede contrasten op, maar te weinig ideeën groeien uit tot overtuigende nummers.
Fur Cue begint krachtig. Een botte gitaarriff ondersteunt de overgang tussen ruwe coupletten en een cleaner refrein. De leadgitaar geeft de brug een ander aandachtspunt. No Resolution behoudt het gewicht en voegt een southernrockgevoel toe. Groepszang en een direct ritme zorgen voor een van de betere combinaties van kracht en een uitnodigende zanglijn.
Country Song maakt die mengeling herkenbaarder. Het twangende gitaargeluid en de stampende beat staan tegenover een zwaarder refrein. De onderdelen passen niet altijd soepel in elkaar, maar de bereidheid om de vertrouwde omgeving te veranderen is welkom. Zelfs het ongemak wekt meer belangstelling dan nog een doorsnee hardrockarrangement.
Ook de zachtere kant verdient aandacht. Master of Disaster profiteert van de bas onder Morgans brede zangmelodie. Pass Slowly geeft gitaren en bas een mildere omgeving, waardoor de ballade een sfeer ontwikkelt die verder gaat dan de vertrouwde emotionele bewoordingen. Geen van beide songs heeft meer volume nodig om de bedoeling duidelijk te maken.
Het probleem is hoe vaak vertrouwdheid de belangrijkste indruk wordt. Here and Now en Tonight zoeken een geruststelling die geforceerd kan voelen. Verschillende latere nummers missen een sterk genoeg idee om opnieuw een vergelijkbaar couplet en refrein te rechtvaardigen. De schonere zang is op zichzelf niet het probleem. Er moet materiaal tegenover staan dat die verandering zin geeft.
Holding Onto Strings Better Left to Fray is een ongelijke stap richting toegankelijkere rock. Enkele riffs, zangmelodieën en klankveranderingen laten horen dat Seether nog bruikbare instincten heeft. Te vaak blijft het album echter bij herkenbare gebaren zonder daarop voort te bouwen. De betere nummers wijzen een werkbare richting aan, maar de volledige plaat maakt die richting nergens onmisbaar.
