Evolver
De saxofoon aan het begin van Like This! waarschuwt al dat Evolver meer wil dan rechte gitaarrock. Smash Into Pieces combineert funkbeweging, elektronische beats en directe popmelodieën. Het is gemakkelijk te waarderen wanneer elk onderdeel een duidelijke taak heeft. De plaat wil je meteen laten bewegen en slaagt daar vaak in.
The Game (Womanizer) blijft in een vaste groove in plaats van dramatisch te versnellen. Er is ruimte voor een melodie die snel blijft hangen. Superstar in Me begint voorzichtig en groeit naar nog een heldere, ritmisch levendige song. De band kan van klein gezongen begin naar groot refrein zonder een trage overgang. Chris Adam verbindt de klanken met zijn zang.
Breaking Out is een van de sterkste grote meezingers. De melodische vorm blijft helder in het volle arrangement. Hall of Fame legt meer nadruk op de beat. Lullaby reflecteert rustiger en geeft gewicht aan de stilte. My Precious zet de gitaar bij het slot weer centraal. Het is afwisselender dan het hardrockuiterlijk doet vermoeden.
Het grootste minpunt is het gebrek aan emotionele diepte. Verschillende songs maken eerst indruk, maar geven minder te ontdekken zodra de melodie bekend is. Grote synthetische klanken suggereren drama zonder even concrete tekstsituatie. Evolver werkt beter met speels zelfvertrouwen, zoals de opener, dan wanneer elke keuze op maximale impact mikt. De verzameling is degelijk en toegankelijk, met gevoel voor beweging en melodie. Een ongemakkelijk gevoel of onverwacht tekstueel detail had de grote refreinen meer betekenis kunnen geven.
