Eternal Blue
Courtney LaPlantes stem geeft Eternal Blue het grootste bereik. De arrangementen maken dat bereik nuttig. Spiritbox kan van een nabije, ingehouden melodie naar een felle schreeuw gaan terwijl gitaar en elektronica dezelfde sfeer bewaren. Het contrast hoort bij de songs, niet alleen bij een herhaalde verrassing.
Sun Killer bouwt de schaal geleidelijk op. Kleine elektronische details en beheerste zang maken ruimte voor een latere aanval die gewicht krijgt. Hurt You is directer, met krachtige gitaren en een helder melodisch refrein. Mike Stringer geeft ritmisch gewicht zonder elke passage met extra noten te vullen.
Secret Garden is een van de beste songs doordat de melodie centraal blijft. Gitaarfiguren en verschuivende accenten maken het rond LaPlante interessant, zonder te concurreren. Het kalme refrein versterkt de spanning eromheen. Het titelnummer zoekt een verwante balans. Een melancholische leadgitaar draagt bij aan de emotionele richting.
Holy Roller werkt met minder middelen goed. De meedogenloze zang en scherp geplaatste gitaarinzetten raken geconcentreerd. Elektronische klank voorkomt dat het herhaalde gewicht vlak wordt. Yellowjacket voegt Sam Carter toe zonder de identiteit te verliezen. De uitwisseling maakt een al strak opgebouwde song nog intenser.
Sommige tracks hebben minder eigen melodieën en steunen op het totale geluid om aandacht vast te houden. De soepele overgangen maken karakterverschillen soms kleiner. Constance geeft het einde noodzakelijke focus. De kwetsbare melodie en steeds instabielere zwaarte brengen verlies beheerst over. Daardoor raakt het laatste zware deel bijzonder.
Eternal Blue overtuigt doordat melodie en hardheid emotioneel hetzelfde doel dienen. Cleane zang biedt meer dan verlichting. Het zware werk doet meer dan onderbreken. Spiritbox vindt genoeg beweging in die verhouding voor een heel album. Verschillende uitstekende songs geven de zorgvuldig gebouwde sfeer een duidelijk middelpunt.
