14 Shades of Grey
So Far Away verrast op 14 Shades of Grey. Aaron Lewis lijkt bereid vooruitgang te erkennen. De melodie geeft dat gevoel een heldere, toegankelijke vorm. De muziek van Staind kan zwaar blijven zonder wanhoop als het enige overtuigende onderwerp te behandelen.
De plaat gooit het krachtige gitaargeluid niet weg. Price to Play opent met een stevige riff en zang die de vertrouwde intensiteit meteen laat horen. Ook How About You houdt een steviger rand. De plaat komt stevig in beweging voordat het beschouwende materiaal het overneemt.
Lewis staat steeds centraal. Zijn volle lage register en de stijging naar een nadrukkelijker refrein kunnen een eenvoudige melodie persoonlijk maken. Op So Far Away steunt het arrangement dat zonder ermee te wedijveren. De song is direct genoeg om zijn emotionele gewicht niet volledig van een grote productie te laten afhangen.
Zoe Jane is specifieker. Lewis richt zich teder tot zijn dochter en verandert daarmee de sfeer. Layne, zijn eerbetoon aan Layne Staley, geeft opnieuw een duidelijk onderwerp op een plaat die vaak breed over spanning en zelfonderzoek spreekt. De songs hebben baat bij een concrete persoon of relatie als middelpunt.
De omliggende muziek onderscheidt zich alleen zelden zo sterk. Mike Mushok geeft met zijn gitaar klankkleur en kracht. Veel passages ondersteunen vooral de zangstemming in plaats van een eigen idee te ontwikkelen. Gelijkmatige tempo's en vertrouwde opbouwen maken veertien songs minder gevarieerd dan de persoonlijke onderwerpen doen vermoeden.
Er staan aangrijpende momenten op en de rustigere gevoelsrichting is waardevol. Of elk nummer werkt, hangt alleen te veel af van hoe sterk Lewis' zang je raakt. 14 Shades of Grey overtuigt wanneer een heldere melodie en een concrete gedachte samenkomen, zoals op So Far Away en Zoe Jane. Die songs geven de muziek een doel dat minder duidelijke passages moeilijk evenaren.
