Chapter V
De gitaardetails houden Chapter V interessant. Aaron Lewis zorgt voor de vertrouwde emotionele druk, maar Mike Mushoks gitaar vertelt vaak een aanvullend verhaal. Een flageolet, een korte leadpartij of een ongewone klank kan een song iets eigens geven naast het tekstonderwerp.
Right Here laat die samenwerking bijzonder goed werken. Rinkelende gitaarnoten maken ruimte rond de akoestische aanslagen. Bas en drums geven de melodie een stevige ondergrond. Lewis heeft een sterk refrein en de band laat de song ontwikkelen door het gewicht te veranderen, niet door elke terugkeer alleen luider te maken.
Take This is nog een goed voorbeeld. De lage basopening en golvende gitaarklank zetten een sfeer neer voordat de zang overneemt. De geleidelijke groei voelt verdiend doordat het rustige spel al iets interessants biedt. Het arrangement maakt naast de zanger een eigen emotioneel punt. Dat is waardevol op een plaat die zo sterk vanuit zijn perspectief is geschreven.
Met Falling krijgt Staind ook weer vaart. Het actievere tempo past bij opnieuw proberen na een tegenslag. Paper Jesus en King of All Excuses gaan zwaarder. De laatste geeft de woede met lage gitaren een fysieke vorm. Die tracks helpen de plaat tussen reflectie en confrontatie te bewegen.
Het rustige materiaal is minder constant. Lewis kan een eenvoudige regel dringend laten klinken, maar verschillende songs vragen ongeveer hetzelfde van dat talent. De lange blik naar binnen van Devil heeft meer melodische beweging nodig. Opener Run Away heeft minder duidelijk karakter dan de tracks erna.
Chapter V is het sterkst wanneer de hele band het gevoel draagt. De beste songs hebben kleine instrumentale keuzes die ook buiten het refrein aandacht belonen. De plaat blijft lang in één emotioneel register. Right Here en Take This laten horen hoeveel expressiever dat wordt wanneer de gitaren mogen antwoorden.
