Amaryllis
Amaryllis mikt hoog met zijn refreinen en komt daar meestal ook. Op het vierde Shinedown-album krijgt Brent Smith een groot, helder decor. Gitaren, strijkers en achtergrondpartijen laten de melodieën naar buiten reiken. De plaat weet zelfverzekerd welke reactie ze wil oproepen.
Adrenaline begint harder en directer. De riff geeft een duidelijk middelpunt en Smith volgt krachtig. Bully is net zo direct, met een refrein dat de boodschap er stevig inhamert. De muziek werkt. De brede uitspraken geven dat gevoel alleen weinig persoonlijks.
Enemies en For My Sake benutten de zware instincten beter. Hun beweging geeft de refreinen iets om te ontladen. Het hangt niet alleen van de omvang van de zang af. Zach Myers voegt met zijn gitaar eigenheid toe binnen arrangementen die verder op helderheid zijn gebouwd. Rob Cavallo houdt dat met zijn productie stevig op de plaats.
Het zachte materiaal wisselt sterker in kwaliteit. Unity groeit van piano naar een veel breder refrein. Smith beheerst die stijging goed. De uitvoering overtuigt, al is het gevoel soms groter dan de details eronder. Het titelnummer bouwt geduldiger. De melodie mag zich tonen zonder onmiddellijk naar het grootst mogelijke moment te gaan.
I'm Not Alright brengt een welkome andere kleur. De lichtere, minder gebruikelijke beweging onderbreekt de afwisseling tussen harde songs en grote ballads. Through the Ghost zorgt ook voor een doeltreffend contrast aan het einde. Strijkers en een beschouwender toon laten de plaat rustiger eindigen.
De zwakste passages lijken aan te nemen dat geruststelling vanzelf meer betekent zodra ieder instrument meedoet. Miracle duwt dat verder dan de song comfortabel kan dragen. Toch heeft Amaryllis genoeg sterke melodieën en energiek spel om de brede aantrekkingskracht te begrijpen. De beste nummers geven hun optimisme een duidelijke muzikale vorm. De zwakkere vertrouwen te veel op hoe nadrukkelijk die boodschap wordt gebracht.
