Break the Cycle
It's Been Awhile werkt doordat Aaron Lewis al vermoeid klinkt voordat het refrein begint. De song heeft geen uitgebreide uitleg nodig om zijn stemming over te brengen. De akoestische gitaar en het ruwe randje van zijn stem maken die meteen duidelijk. Het zwaardere bandarrangement geeft dat gevoel vervolgens een overtuigende uitlaatklep.
Break the Cycle haalt veel van zijn aantrekkingskracht uit die combinatie van kwetsbaarheid en gewicht. Staind kan stevig spelen, maar de rustigere songs geven Lewis de beste omgeving. Outside heeft een eenvoudige, directe melodie die de zang blootlegt. Epiphany houdt de emotie op een lager volume. Die nummers laten horen dat intensiteit niet betekent dat alle instrumenten om aandacht moeten vechten.
Fade zit tussen beide benaderingen in. De bas houdt het nummer in beweging, de gitaren voeren de druk op en het refrein benut Lewis' melodieuzere zang goed. Mike Mushoks spel ondersteunt de stem in plaats van de song naar zich toe te trekken. Iedereen heeft een duidelijke taak, waardoor het refrein harder aankomt.
For You is openlijker boos. De spanningen binnen een gezin passen bij het hardere gitaargeluid. Lewis brengt de woorden met een botte directheid die bij het onderwerp aansluit. Het is een ongemakkelijk nummer, maar daardoor ook doelgericht. Die emotie is concreter te begrijpen dan de algemenere frustratie op andere momenten van de plaat.
De zwakste nummers steunen vooral op boosheid. Can't Believe bevat genoeg geschreeuw, maar minder van de melodieuze details die het rustigere materiaal laten opvallen. Dat contrast maakt duidelijk waar Staind het beste in is: Lewis' stem raakt meer wanneer er ruimte omheen blijft.
Break the Cycle speelt zich af in een beperkte emotionele wereld die Lewis nauwelijks verlaat. Dat kan zwaar vallen, maar de beste songs geven dat verdriet een herkenbare vorm. De plaat overtuigt doordat ze zowel kwetsbaar als hard durft te zijn. It's Been Awhile, Outside en Epiphany zijn de duidelijkste redenen om er tijd voor te maken.
