Alien
De overgang van Shitstorm naar Love? verklaart veel van Alien. De ene song duwt Strapping Young Lad naar bijna ononderbroken ritmische en vocale overbelasting. De volgende geeft die kracht een herkenbaardere structuur en sterke melodie. Beide klinken even overtuigd. De plaat verbindt extreme complexiteit overtuigend met de behoefte aan directe emotionele ontlading.
Imperial zet de aanval snel neer. Skeksis opent een groter, onrustiger arrangement. Lage gitaarpatronen werken tegen Gene Hoglans precieze drums in. De beweging is moeilijk te voorspellen maar gemakkelijk te voelen. Devin Townsends stem schakelt opvallend beheerst van harde schreeuwen naar gelaagde melodie. Toetsen en extra zangklanken omringen die veranderingen. De muziek wordt groter dan de kernbezetting zonder haar fysieke middelpunt te verliezen.
Love? werkt bijzonder goed doordat het hoofdidee binnen die dichtheid duidelijk blijft. Townsends melodische gevoel krijgt genoeg ruimte. Het ritme blijft krachtig zonder steeds van vorm te veranderen. We Ride neemt een kortere, snellere route, met een leadgitaar die herkenbaar karakter toevoegt. Shine en Possessions onderzoeken vreemdere zangkleuren rond de zware patronen. Afwisseling komt evenveel uit klank en voordracht als uit de riffs. Daardoor wordt de intensiteit geen ononderbroken gelijk gevoel.
De rustige akoestische omgeving van Two Weeks verandert de schaal sterk. Ze laat de omliggende agressie bewuster voelen. Het latere lawaaiexperiment Info Dump is als compositie veel moeilijker te benaderen. De lange ruis verontrust wel, maar biedt iets heel anders dan de strak gevormde songs ervoor. Zen verbindt ritmische druk en melodische ontlading bevredigender in de hoofdreeks. Het grootste resultaat is dat de plaat bijzonder beheerst spel emotioneel instabiel laat klinken. De chaos heeft structuur. De beste songs laten er precies op het goede moment een memorabele melodie uit ontstaan.
