Mezmerize
Twee stemmen trekken Mezmerize steeds verschillende kanten op. Serj Tankians brede, theatrale zang ontmoet Daron Malakians dunnere, snijdende toon. De songs hangen vaak af van die wrijving. De harmonieën kunnen overeenstemming suggereren terwijl hun afzonderlijke frasen elkaar uitdagen. Dat past bij muziek die zekerheid wantrouwt.
B.Y.O.B. maakt er een krachtig openingspunt van. Snelle, schurende passages maken plaats voor een misleidend uitnodigend refrein. Het contrast hoort bij het anti-oorlogsargument. De ritmewisselingen zijn direct en helder genoeg om instinctief te voelen. De band heeft geen lange compositie nodig om tegenovergestelde ideeën te laten botsen.
Radio/Video is losser en speelser, met een wiegende melodie die de zware gitaren anders inzet. Question! neemt een ingewikkeldere route langs akoestische klanken, ongelijke ritmische accenten en een refrein met echte emotionele stijging. John Dolmayans drums verbinden die veranderingen. De technische details blijven deel van de song, geen puzzel ervoor.
De compacte lengte laat korte uitbarstingen snel hun werk doen. Cigaro is bewust belachelijk, maar precies spel houdt de grap scherp. Revenga heeft een sterkere melodische aantrekkingskracht onder zijn hectiek. Je hoeft zelden te wachten tot een track besluit wat hij wil zijn.
Malakians grotere zangrol past niet iedereen. Zijn gespannen toon kan bij dominantie het emotionele bereik beperken. De synthetische sprong van Old School Hollywood beloont minder dan het sterkste gitaarmateriaal. Lost In Hollywood geeft dezelfde stem een veel betere omgeving. Lager tempo en harmonieën eromheen vormen de onrust tot een overtuigende slotsfeer.
Mezmerize werkt als volledig kort album, ook met de verbinding naar Hypnotize. De beste songs laten agressie, satire en verdriet op elkaar reageren in plaats van ze apart te zetten. De snelle veranderingen zijn spannend. Het samenspel tussen de stemmen geeft de plaat een karakter voorbij snelheid alleen. Een band die zich al ruziënd naar memorabele muziek werkt.
