Louder Now
Taking Back Sunday komt op Louder Now uitzonderlijk sterk binnen. What's It Feel Like to Be a Ghost? begint met een kort afgemeten gitaarfiguur. Het groeit naar een beheerste geluidsuitbarsting rond Adam Lazzara's stem. De band klinkt krachtig zonder de afzonderlijke partijen te laten vervagen. Dat legt de lat hoog.
Liar (It Takes One to Know One) houdt dat niveau vast. Lazzara en Fred Mascherino wisselen met scherpe timing zinnen uit. Zo ontstaat naast de drums een tweede bron van ritme. De ruzie is bekend terrein, maar de uitvoering maakt de wendingen actief en specifiek.
De productie van Eric Valentine helpt. De gitaren hebben gewicht, de bas heeft een duidelijke plek en de stemmen kunnen overlappen zonder alle scherpte kwijt te raken. Door die helderheid overtuigt de omvang. De band hoeft de arrangementen niet ingewikkeld te maken om ze toch stevig te laten klinken.
MakeDamnSure toont het directst hoe spanning een groot refrein wordt. Lazzara's ademloze frasering geeft het couplet karakter voordat de melodie aankomt. Twenty-Twenty Surgery profiteert ook van sterke zang. De lagen voegen warmte toe op een plaat die anders vast kan zitten in confrontatie.
Het geduldigere My Blue Heaven laat een andere mogelijkheid horen. Stemmingswisselingen en toegevoegde strijkers maken het emotioneel ruimer. De zware passages tellen meer doordat ze iets anders kunnen onderbreken. Het is een van de bevredigendste arrangementen.
Sommige omliggende songs onderscheiden zich minder en vertrouwen op bekende volumestijgingen en weer een dringende zanguitwisseling. De band voert dat goed uit. Soms lijkt de ambitie niet verder te reiken dan die vertrouwde aanpak verfijnen. Louder Now blijft plezierig doordat de sterkste songs echt precies en doelgericht zijn. De band verbetert de middelen die ze al vertrouwt, met enkele glimpen van hoeveel verder die haar kunnen brengen.
