Tell All Your Friends
Twee mensen die hetzelfde conflict willen afronden kunnen veel lawaai maken. Op Tell All Your Friends maken Adam Lazzara en John Nolan overlappende stemmen tot de hoofdkracht van Taking Back Sunday. Een regel onderbreekt de andere, een melodie wordt een schreeuw. Zelfs het helderste refrein lijkt een onopgelost meningsverschil te bevatten.
Cute Without the E (Cut from the Team) gebruikt dat bijzonder effectief. Het gitaarritme houdt alles strak bij elkaar terwijl de stemmen verschillende kanten op trekken. Herhaalde frasen krijgen betekenis door hoe ze tegenover elkaar worden gebracht. Het klinkt wanhopig zonder vormloos te worden.
You're So Last Summer nodigt directer uit, maar de heldere melodie maakt de emotionele blik niet gezonder. De teksten zijn bezitterig, gekwetst en soms absurd dramatisch. Dat kan grappig én ongemakkelijk zijn. De aangesproken vrouwen worden alleen te vaak gereduceerd tot oorzaak van andermans leed.
De band beweegt genoeg rond de zang. Gitaren hebben ruwe randen en kleine koersveranderingen. De drums voorkomen een puur voorspelbare stormloop. Bike Scene profiteert van bijzonder sterke achtergrondstemmen, nog een laag in de al volle emotionele gesprekken.
Ghost Man on Third is kwetsbaarder. Lazzara gebruikt adem, spanning en wisselende accenten om de onzekerheid moeilijk beheersbaar te laten voelen. Het donkere verhaal over ontreddering vraagt meer aandacht dan alleen plezier in een meeschreeuwrefrein. Het geeft de plaat een belangrijk zwaartepunt.
Het geluid is niet netjes. De emotionele taal kan zich herhalen wanneer elke tegenslag een ramp wordt. Toch maakt die rommeligheid de uitvoeringen doorleefd. Tell All Your Friends boeit doordat tegenstrijdige gevoelens in de arrangementen zelf hoorbaar worden. De melodieën halen je binnen. De strijdende stemmen houden de songs ook daarna onrustig.
